Limburgs aller aller mooiste, zaterdag 8 oktober

  Op 8 oktober vond het laatste “klimmers-uitstapje” plaats van het clubje René van Dongen, René Punt, Michel van Tilborg e.a. Het was de organisatoren gelukt om in zo’n 110 km alle bekende hellingen/heuvels uit de Amstel Goldrace op te nemen, al een prestatie op zich. Deze keer werden de helden vergezeld van een aantal partners/echtgenotes. Zij zouden een “partnerprogramma”  volgen: een stevige wandeling in het heuvellandschap tussen Berg en Terblijt en Bemelen.

  Om kwart voor acht werd ik opgehaald door John van Broekhoven en vervolgens reden we naar Ossendrecht om Toon Hugens op te halen. Hij was nl. bereid die dag met John’s auto achter ons aan te rijden. Vervolgens reden we naar het verzamelpunt op de carpoolplaats aan de A58 bij Hoogerheide. Tegen half negen kwam de rest van de karavaan daar aan met Jos (waar is hier ’t toilet)Herrings, Michel(Sjel mijn grote voorbeeld) en Suzanne van Tilborg, Harold Verstraeten, René en Corinne van Dongen en Bas ter Stege (aspirant lid!) met partner. Jan Haverhoek en René Punt blijken met hun echtgenotes al in het Limburgse te vertoeven, hen ontmoeten we als we rond tienen die ochtend in Berg en Terblijt arriveren.

  De zon heeft de mist dan doorbroken en het belooft een prachtige nazomerdag te worden.   Voordat we wegrijden wordt nog even een tafel besproken, de dames gaan met z’n vijven aan de wandel en wij rijden weg in de richting van Maastricht. Daar stuiten we al gelijk op enkele vervelende paaltjes die Toon met de volgwagen tot een omweg noodzaken. Dit lijdt even tot onduidelijkheid omdat Toon net niet overal de juiste afslag neemt maar na een klein kwartiertje rijden we verder richting Bemelen waar Toon aansluit en de dames al een terrasje hebben gevonden waar het gezien de reacties goed toeven is. De eerste klim van de dag is de goed lopende Bemelerberg. Ik rijdt die met het buitenblad op maar omdat dit de eerste heuvel is merk ik toch wel dat ik warm moet draaien, kortom, ’t doet pijn. Halverwege wordt ik bijgehaald door René van Dongen en samen komen we als eerste boven, Sorry, René iets eerder! René van Dongen, Bas ter Stege en vooral Jan Haverhoek zijn de betere klimmers van de dag. Zelf rij ik vooral de eerste 40 km mee vooraan maar merk dan dat het verstandiger is wat gas terug te nemen en even niet meer te reageren op de uitdagende blikken van onze voorzitter die zo ‘s graag achterom mag kijken om te zien wat voor slagveld hij heeft aangericht. En natuurlijk laat ook onze beer van Borgvliet zich regelmatig op kop zien maar dan vooral tussen de heuvels in. Geregeld  hoor ik hem ook steunend als een beer pogingen ondernemen in mijn wiel te geraken wat soms wel en soms niet lukt. John van Broekhoven en René Punt volgen meestal op wat afstand maar komen toch meestal snel achter de eersten boven. Bij Slenaken rijden we een leuk rondje want daar is de Schilberg in het parcours opgenomen. Ik ga d’r ’s even lekker tegenop in de veronderstelling dat ik na een bochtje geconfronteerd ga worden met een stijgingspercentage waar m’n derailleur van gaat kraken. En dat is ook zo. Ik kan nog net op tijd wat terugschakelen maar sta dermate geparkeerd dat René, Jan en Bas over me heen knallen en ook Sjel met al z’n kilo’s maar evenzoveel moraal! Naar de top toe kom ik weer terug in een goed ritme en rij zonder problemen naar boven. De volgende uitdaging is gelegen nabij Teuven in het bovenste bos. Dit zegt al dat we van onder naar boven gaan. Dit is een mooie haarspeldbochtenklim en ik probeer erop te oefenen tussen de bochten tempo te rijden en elke haarspeldbocht binnendoor-schuin aan te snijden en te versnellen. Naar later blijkt zeer tot frustratie van Jos die mij telkens opnieuw ziet wegrijden. We rijden in de klim nog een echtpaar voorbij waarvan de dame op een “gewone” fiets in eerste versnelling omhoog rijdt.

  De klim Camerig/Zevenwegen is een lekkere om met een strak tempo op te rijden. Ik laat me voorbijrijden door René om zo lang mogelijk in z’n wiel te kruipen. Dat lukt tot een paar honderd meter onder de top. In het Vijlerbos rijdt Sjel een strak tempo omhoog, wel met René, Jan, Bas en mezelf in z’n wiel. Kort voor de top moet hij ons toch even laten gaan, Bas troeft hier Jan Haverhoek af in een sprintje. Het blijft klimmen en dalen en klimmen enzovoort want na een lekkere afdaling komen we aan de voet van de Vaalserberg. Jan Haverhoek is met bas al met wat voorsrpong aan deze klim begonnen. Ik neem even wat gas terug en pas als ik weer de uitdagende blikken van René ontwaar doe ik nog een poging voor hem op het “dak van Nederland”  te komen. René heeft echter nog een sprint en wat eerzucht over zodat hij me net voor is. In de afdaling naar Gemmenich vergeet Sjel tijdig terug te schakelen bij de bocht van 270 graden. Hier gaan we weer terug omhoog naar de oude grensovergang. Nu zijn er even geen echte hellingen die je als een klim kan aanmerken. Deze doemt pas weer op na het plaatsje Partij. Hier rijden we de “Oude” Gulperberg op, een muur met als steilste stuk 19%. Sjel komt daar als eerste boven nadat hij met Jos een coup had gepleegd door al voor het plaatsje Partij weg te rijden. Daar ik halverwege iets voel in mijn bovenbeen wat ik liever niet voel doe ik het rustig aan en rij zigzag omhoog. John van Broekhoven rijdt hier ws als snelste omhoog, zich vastklampend aan de volgwagen. Na de Kruisberg, volgens Sjel niet zijn vriend, gaan we richting de Eijserbosweg. Ik neem me voor hier weer vooraan te gaan rijden, maar al snel voel ik dat dit nog niet het juiste moment is. Een collega-hobbyïst die kort daarvoor bij ons was aangesloten gaat middenin de klim van de fiets, trekt een trui uit en sprint vervolgens weer naar boven, velen in frustratie achterlatend. Mijn opmerkingen daarover komen kennelijk hard aan want even later is hij uit ons beeld verdwenen. De Fromberg lijkt me bij uitstek een klim om met een groter verzet, buitenblad, op te gaan, temeer daar ik ook al besloten heb rustig de komende Keutenberg en Dode Man op te rijden. En kennelijk heb ik weer wat betere benen want zonder pijn of verzurings-verschijnselen rijdt ik vlot naar de top, eventjes zelfs met een snelheid van tegen de 30/uur, me afvragend waar de rest blijft. De eerste die ik zie is een 2^e hobbyïst met een bolletjestrui die zich bij ons heeft aangesloten.

  De Keutenberg is de volgende kuitenbijter die geen toelichting behoeft. Ik rij deze met reserve op, percentages boven de 15% liggen me vandaag niet zo. John en René besluiten hierna een kortere route terug naar Berg en Terblijt te kiezen, een rondje over de Dode Man laten zij voor wat het is. Ook weer een hele steile maar wel op het eind wat afvlakkend zodat ik van achteren uit nog een aantal groepsleden voorbij rij. Zo gaan we richting de “finish”, maar eerst nog even de Cauberg. Ik probeer weer zo groot mogelijk omhoog te gaan maar als ik op kop in plaats van terug een tandje bijschakel sta ik toch even geparkeerd. Toch maar op het binnenblad om weer op gang te komen en om nog net Jan en Rene als eerste te zien bovenkomen. Vervolgens gaan we een beetje uitbollen (dacht ik) naar de slotklim aan de Geulhemmerweg. We rijden hier echter met snelheden van 40 op het vlakke naartoe met kort voor de klim nog een laatste, gevaarlijke afdaling. Hier komen we goed doorheen en zo beginnen we aan de laatste klim. Voor me zie ik René van Dongen tot 2 X toe “sterven”, toch kom ik telkens net te laat om hem voor de parkeerplaats te passeren.

  Vervolgens gaan we ons na wat uithijgen omkleden op de parkeerplaats, sommigen tussen de auto’s, anderen niet. De dames blijken alweer in Bemelen op een terras te verblijven dus het duurt even voordat we naar het restaurant de “Geulhemmermolen” kunnen afdalen. Hier wordt nog stevig nagepraat over de rit van vandaag en andere belangrijke zaken. Opnieuw vond ik dit een hele geslaagde dag. Het was een zware, doch fraai uitgezette route door een mooi stuukske Nederland. Toon Hugens wordt hartelijk bedankt voor het besturen van de volgwagen, niet te onderschatten als je regelmatig achter een clubje zotten rijdt die met 5 km/uur een heuvel oprijden!