Waarde wielervrienden, met de nadruk op vrienden,

Zaterdag ons bijna maandelijks terugkerend evenement voor de kiezen gehad. Ditmaal een rondje rond Dinant.

Lars en ik hadden deze route een maandje of 2 geleden al eens op de motor gereden en toen viel het me eerlijk gezegd niet tegen. 2 of 3 pittige klimmen kon ik me voor de geest halen, maar al het zogenaamde "vals plat" en alle andere , wat minder steile pukkels was ik gemakshalve vergeten, of die waren op de motor met 157 pk onder mijn kont , niet echt tot me doorgedrongen!

Rekende dus eigenlijk op een rustig dagje uit, beetje vergelijkbaar met , pak hem beet, dagje Efteling! Maar zoals we allen weten van zo'n dagje Efteling, je komt s'avonds behoorlijk gebroken terug thuis. Heb ik nu een beetje het beeld geschetst?

s'morgens bij van Dongen verzameld en dit keer geen verse koffie van Crien, maar zoals ik vermoede, een slappe bak van de meester zelf, dus die heb ik discreet maar volhardend afgeslagen.

Een klein clubje zat om 9 uur in de auto's om het strijdperk op te gaan zoeken. Te weten, Dennis, oftewel Patriek, Lars, Rene, Renzo en ik reden snel en voorspoedig richting Dinant al waar een warm zonnetje ons welkom heette.

Op de camping een lekkere bak koffie gedronken en het darmkanaal nog even gereinigd, maar daarna stond niets ons nog in de pad om er een gezellig en vooral sociaal toertochtje van te maken.

De eerste klim kwam gelukkig weer niet zo snel en zodoende konden we flink opgewarmd na zo'n kleine 10 meter!! aan de eerste klim beginnen.

Pfffff, zucht, kreun en zo meer van die kreten, kwamen van achter uit het pelotonnetje uit wat kelen opgeborreld, toevalligerwijs op de plekken waar Lars en ik zich bevonden!

Als toetje kregen we nog een flink stukje kasseien met een gemiddeld percentage van zo'n 56% voor de kiezen, of gaven mijn hersenen dit getal door aan mijn benen die daarop bijna volledig blokkeerden?

We waren in ieder geval spontaan wakker en warm.

Het daarop volgende parcours was mooi glooiend en praktisch geen meter vlak. De prachtige omgeving en natuurlijk het mooie weer zorgden ervoor dat het allemaal bijzonder goed te verdragen was.

Ondanks het feit dat we de tocht met de motor gereden hadden, zijn we toch een aantal malen onbewust van de route afgeweken, maar door Lars zijn scoutingvaardigheden en door het feit dat we rond Dinant bleven cirkelen, vonden we ieder keer de route vrij snel weer terug.

Een klein stukje vlakke weg, was het gedeelte langs de Maas. Vanuit die weg kon je direct een paar steile , dus vooral pittige hellingen mee pakken om vervolgens met een lusje weer terug op die weg komen.

Rene, Dennis en Renzo maakten voor mijn gevoel vooraan om beurten een beetje de dienst uit en Lars hijgde als een ouw meulenpeerd achter de elitetroepen. Ik voelde me zelf behoorlijk goed en deze dag iets beter dan Lars, maar om nu tussen die 2 "groepjes' in te gaan rijden, had ook geen zin, dus bleef de meeste keren bij Lars, om zo gezamenlijk naar boven te harken. Gezelliger en zo reed ik me tenminste niet over de kop!

Na ongeveer 80 km volgde er volgens Lars een mooie afdaling van zo'n 14 km, dus GAS erop en knallen met zo'n 42-43 per uur!! Is dat niet weinig voor een afdaling zul je je afvragen?? Jawel, want het bleek bij nader inzien toch niet echt een afdaling maar meer een half procentje naar beneden op sommige stukken, en de rest gewoon vlak. Maar toch net doen alsof het een afdaling is en gewoon volle bak blijven rijden, zodat we elkaar behoorlijk stuk reden!

"Beneden" bij een pompstation toch maar even nog wat dorstlessende middelen tot ons genomen en richting de slotklim gebuffeld.

Een flinke steile aanloop , waarna de klim vrij vlak uitliep met een lengte van ongeveer 4 km, was onze laatste uitdaging voor vandaag, Rene, Renzo en Dennis natuurlijk als een speer er vandoor en Lars en ik dansend op de pedalen als 2 ballerina's daar achter.

Dennis kwam als eerste boven, gevolgd door Renzo en kort daarachter Rene, die toch weer zijn meeste kruit verschoten had, zoals wel vaker, wanneer we boven de 100 km komen. De eerlijkheid gebied me wel te zeggen, dat Rene veruit het meeste kopwerk doet natuurlijk, dus zo vreemd is dat helemaal niet.

Terug op de camping aangekomen nog genoten van een tweetal, met alcohol gevulde, glazen drank en daarna een voorspoedige reis huiswaarts gemaakt.

Mooi dagje fietsen, heerlijk weer, prachtige hellingen en goed gezelschap, wat kan een mens zich nog meer wensen?|

 

Beer van B.