Voor wie hem (n)ooit beklommen
De handen losjes aan het stuur
De gratis airco op stand windje mee
In het ritme van de liefde op de Keileweg duwen sterk gestaalde spieren eindeloos de trappers rond, de beweging begeleidt door nooit vervelend zoeven van chroom gespaakte wielen
Glimlachend naar het landschap dat aan "t einde van het nooit ophoudend vergezicht overeind probeert te komen worden spieren aangespannen
De slagen langzaam opgevoerd, de tandjes aangepast aan het percentage van de blik omhoog
Door de huid geperste zoute koeling als kleine parels uitgestrooid op het bruin gelooid gezicht
Als slingers op het mooiste feest ontrolt het zwarte lint zich dwars door eindeloze bossen,
steeds weer verrassend met een doorkijk op het rimpelloos golvend kleurpalet in de eindeloze verte
Langzaam veranderen uitgestrooide parels in woest stromende bergrivieren
De ingebouwde zeem kan, in plaats van dienend als het broodje om een warm gemaakte hotdog, eindelijk zijn drogend werk beginnen
Het vloeiende bewegen veranderd onontkomelijk in het ritmeloze stampen van de drummer van de jostiband
Groene wanden wijken voor de bijna witte steen als make-up op het gezicht van een omgebouwde Connie grof geplaveid op de meedogenloze kale puist
De wind.. die wind voegt zich genadeloos bij het onverbiddelijke stijgingspercentage,
samen zetten ze de aanval in
Krachtengevend vocht in de getergde spieren steeds meer verdrongen door het bijtend zuur
Fluiten van de longen lijkt nu op de tonen van een afgewezen Idols kandidaat
De kilometers eindeloos
Past die bult niet in die grote diepe kuilen schiet door de verdwaasde brein
Losgekoppeld van het denken blijft de beweging slag voor slag de hoogte overwinnen
Blind voor de allermooiste vergezichten wordt de puist bedwongen
De wind een laatste brul, de stijging een procentje meer
De vijand zet de laatste aanval in, probeert toch nog te winnen
De snelheid niet meer dan het hulpeloze voortbewegen van een Bernard in een Delftse kerk
Een tandje kleiner kan niet meer
De krachten weggevloeid de spieren schreeuwend om verlossing van ondragelijke pijn
De blik gericht op… ja op wat
Dan de top de top de laatste meters
Het stoppen is verworden tot het laten vallen op het ruw bituum
Het resultaat….
De stopwatch had kalender moeten zijn
Maar toch dit onvergetelijk gevecht gewonnen
Nog mooier als het krijgen van een kind
als het beminnen van jou vrouw
Is het beklimmen van de Mont Ventau
Richard Snijders
