Peter van Petegem Classic,
door Johan Nuijten.
Zaterdag 16 april waren we (Lars en Johan) weer op visite bij onze zuiderburen. Deze keer voor het rijden van de Peter van Petegem Classic.
De lucht ziet grauw en het is fris. Lars heeft een griepje onder de leden, en ik heb nauwelijks gefietst deze week. Toch zijn we gemotiveerd genoeg om lekker te gaan fietsen. We vertrekken dan ook vol enthousiasme naar Deinze, net achter Gent. De locatie is goed te vinden en een ware volksverhuizing is gaande. Wat een drukte zeggen we nog tegen elkaar. Dit lijken wel Ferynpijl taferelen. De inschrijving is in een grote loods, en hier krijgen we ook meteen wat lekkere dingen aangereikt. Alvorens te starten nog even een gekleurd bandje aan het stuur bevestigen, dit om eventuele zwartrijders te mijden. Bij de verschillende controlepunten werd hier zeker naar gekeken.
We gaan van start en verlaten het industrieterrein. We fietsen richting Lozer - Huise - Zingem. Hier gaan het ook meteen mis. Nadat we het drukke kruispunt hebben gepasseerd zien we geen enkele bewijzering meer. We raadplegen de route-beschrijving maar komen er niet echt uit. We besluiten dan om terug te rijden, en te kijken wat we hebben gemist. We zien plots aan de andere kant van de weg een misselijk pijltje. Beetje weggemoffeld…..maar het hangt er. We rijden verder. Tot onze grote verbazing komen we wederom in de problemen. We zitten nu ineens op het mtb-parcours. Dit is weer een minpuntje. We nemen een afwachtende houding aan totdat er een groepje voorbij fietst. We pikken aan. We komen nu tot de ontdekking dat er ook pijlen staan op het wegdek, het Javadogevoel komt nu bij ons naar boven. Gaat dit weer vertrouwd aanvoelen? We fietsen nu richting Nederzwalm en gaan de brug over van de Schelde. De omgeving waar we vandaag fietsen is de Zwalmstreek. Ook wel de '' Poort van de Vlaamse Ardennen '' genoemd. Het is een mooi zachtglooiend heuvellandschap met een mooie natuur. Ook is deze omgeving bekend door de klassiekers die hier dwars doorheen gaan.
Zo zijn we bij de eerste beklimming, de Molenberg. Niet echt lang, maar wel heftig. Vooral door het smalle begin en het korte steile knikje. Menig fietser is hierdoor verrast en moet uit de pedalen, we corrigeren tijdig en rijden naar boven. Lars neemt hier het voortouw. Griepje? …jaja. We rijden nu richting Brakel, de geboortestreek van de Peet. Michelbeke doen we aan, en komen bij de volgende scherprechter van deze omloop.
De Berendries is voor de minder geoefende fietser een echte kwelling, ons gaat het echter goed af. We zijn bijna bij het eerste controlepunt en tevens bevoorrading. Deze is georganiseerd bij de Top Bronnen te Brakel. Hier bottelen ze verschillende frisdranken, maar zijn bekend van het mineraalwater. Dit water werd vroeger al uit de naastgelegen bronnen gehaald. Peperkoekse, colaatje en banaan het is er allemaal in overvloed. We gaan na deze korte stop weer verder, en rijden nu in een lus naar Parike en Sint Martens Lierde. Ondanks het sobere weer is het nog steeds een prachtige omgeving om te fietsen. Het glooiende traject blijft ons voortdurend versteld staan, en ook de volgende helling. Deze krijgen we wanneer we richting Sint Maria Horebeke fietsen. De Frunte met een lengte van zo'n 1,5 km laat ons weer even op de pedalen staan. Nog straffer is de afdaling van de Steenberg die hierop volgt. Nou ja…ik volgde Lars natuurlijk. We gaan strak naar beneden, en worden opgeschrikt door een fietser die geblokkeerd over de weg staat. Linkmiegel! Het blijkt nu dat we een haakse bocht moeten maken naar rechts. Lekker aangegeven!!… denken we nog hardop.
We gaan nu naar het dorp Mater, en hebben zo'n beetje de laatste klim van vandaag. De Varent is een helling, vergelijkbaar als z'n voorganger. De volgende stop is in zicht, maar deze laten we links liggen. We gaan namelijk rechtsaf. Het is trouwens leuk te vermelden dat die stop gelegen was bij de familiebrouwerij Roman. Sinds 1545 al brouwer van diverse streekbieren, maar vooral vanaf de jaren tachtig bekend van de straffe pinten. We gaan via een bochtige weg naar het dorp, en genieten zichtbaar wanneer we een fantastsche afdaling krijgen. Deze Kattenberg bestaat uit een strakke strook kasseien, en op het geluid van het rubber slaak ik een kreet van ontlading. Kicken!! Met de wind op de neus rijden we naar Nedername toe, en gaan hier weer het kanaal over. We rijden via een waterzuiveringsstation langs de Schelde en volgen Bevere. Hier is voor diegene die het nodig had een drankje te krijgen.
De eerste borden Oudenaarde - Deinze zijn zichtbaar, en we vinden aansluiting bij een groepje. Hier blijven we in meedraaien tot het einde. De eerste regendruppels mogen we verwelkomen vlak voor het einde van deze tocht. We zijn net bij de finish wanneer het harder gaat regenen, en gaan vlug naar binnen voor een bakkie.
Gave tocht, dat is zeker. Maar het is duidelijk dat er een aantal minpuntjes aan te merken waren op de organisatie. De gebrekkige wegbewijzering aan het begin van deze tocht bijvoorbeeld. Maar ook bij de snelle maar tevens gevaarlijke afdaling waar wel wat meer waarschuwingsborden hadden mogen staan, lijkt tocht echt niet teveel gevraagd. De algehele indruk van bevoorrading was meer dan goed. En bij grote kruispunten waren ook hier verkeersregelaars aanwezig. Echter…ondanks de minnen en plussen, was dit weer een mooie tocht in een prachtige omgeving. En die Zwarte? Heeft mooi werk geleverd.
Johan
