Driebergen, Utrechtse Heuvelrug(getje….)

Al een paar jaar vraagt mijn broer me met enige regelmaat om eens te gaan ATB-en in Driebergen. Volgens hem ligt hier een mooi gebied en is de plaatselijke wielervereniging erg actief als het gaat om het organiseren van diverse tochten. Al twee keer eerder hadden we afspraken gemaakt om te gaan, maar beide keren ging het op het laatst niet door weersomstandigheden. De eerste keer door heel veel regen en de tweede keer ging het niet door omdat het toen ijzelde. Dit keer waren de weergoden ons beslist beter gestemd en dus was ik om half negen stipt in Roosendaal om eerst broer Jan Kees en daarna Roosendaals fietsmakker Pierre op te halen. De drie fietsen werden uit elkaar gehaald en verdwenen allemaal in de laadruimte van de Grand Scenic. Om kwart voor negen zaten we op de snelweg, op weg naar Utrecht.

De thermometer van de auto geeft vier graden onder nul aan. De eerste speldenprikken van deze winter zijn een feit. Hopelijk is dit het begin van eindelijk weer eens een ouderwetse winter. Hopelijk zijn de afgelopen kwakkelweken met overvloedige regenval daarmee ook achter de rug, al is het alleen maar omdat ik niet hoop dat onze eigen toertocht weer compleet in het water (lees modder…) valt! Maar die eerste kou is wel weer even wennen. Wat trek ik aan en kan ik de dikkere handschoenen en overschoenen vinden? Voorlopig zitten we nog in de verwarmde auto. Iets te lang zelfs want we zijn zo in ons gesprek verwikkeld dat we de afslag Driebergen helemaal over het hoofd zagen!

Aan de rand van het dorp zetten we onze auto weg. Hier kleden we ons om en maken de fietsen in orde. Nu is het even zoeken naar de inschrijving. Het kost even wat moeite, mede omdat een vakantiebeurs in de nabijheid ook bordjes heeft geplaatst die ons eerst wat in verwarring brengen. We kopen de startbewijzen. Deze kosten 5 euro de man, wat ik wel behoorlijk prijzig vind. Ik ben blij dat ik even binnen ben want de kou viel me toch wel tegen. Ik was goed genoeg aangekleed maar vooral in mijn gezicht prikte de kilte me overvloedig. Even later zijn we op pad en gaan direct de snelweg onderdoor en via een parkje en wat sportfaciliteiten verdwijnen we in het bos. Alles ligt er prima en droog bij. De ondergrond is keihard bevroren en heeft wel een heel hoop spoorvorming tot gevolg. Goed oppassen dus. Zeker in de bossen was dit het geval. De overvloedige regenval van de afgelopen maand heeft veel natte plekken achtergelaten die nu stijf bevroren waren.

We zijn aan de late kant en dus is het rustig. De paden zijn over het algemeen breed tot zeer breed en dus zijn de spaarzame inhaalmanoeuvres geen enkel probleem. Wel een probleem is het wanneer na vijf kilometer opeens de bordjes ophouden. We zijn flink in verwarring maar iedereen die we aanspreken zegt dat het toch goed is? In plaats van de houten gele pijlen van de organisatie volgen we nu de markering van de plaatselijke ATB route van het VVV. Nadeel is nu wel dat die zo klein zijn dat alleen fietsen puntkabouters ze goed kunnen lezen. Daarom mijn excuses voor degenen die achter me rijden at ik af en toe pas zo laat afsloeg. Ik had het pijltje gewoonweg niet eerder kunnen lezen!

Eigenlijk boeit het me ook niet wezenlijk. Dus rijd ik gewoon maar stug door en volg de fraaie route. We halen nu regelmatig groepjes in en dus zal het allemaal wel OK zijn! En inderdaad zien we na 13 kilometer opeens de gele pijlen weer. Hier is de eerste splitsing. Jan Kees is vandaag de langzaamste wat op zich niet vreemd is na een trainingsvrije periode van vier weken. Maakt allemaal niet uit wat we fietsen gewoon een beetje minder hard en genieten meer van de omgeving die hier beslist mooi is. Hoewel we ons wel afvragen wanneer die heuveltjes nu eindelijk eens gaan komen. Maar tot aan de verzorging blijft het allemaal zo plat als een biljartlaken.

Bij de rust pompen we de banden van Jan Kees wat op want hij heeft het gevoel met aangelopen remmen te fietsen. We hebben dan al ruim 23 kilometer er op zitten en dus kan het niet lang meer zijn. We hadden gekozen voor de 30 km vandaag, vandaar. Al snel gaan we weer onder de snelweg door en blijven parallel aan de A12. Hier loopt het fantastisch en krijgen we zowaar de enige heuvel van de dag. Niet dat die in het parcours opgenomen lag, maar we pakken hem in een extra lusje zelf maar mee! Daarna trekken we even stevig door en even later zien we het bordje Driebergen voor ons opdoemen. Jan Kees heeft hem als eerste door en zet even aan om als eerste de gemeentegrens te passeren! Goed gedaan jochie!!

We besluiten om niet meer langs de inschrijving te gaan maar om direct om te kleden en weer naar huis te gaan. Even na 13.00 uur zijn we weer terug bij Pierre, weer een leuke ervaring rijker.

Daan van Dommele.