HEL VAN DE PIN

Zie ook bericht in BNDESTEM , Verslag Esther, verslag Cora

Alle foto's: Johnny de Bruine

Dinsdag jl was “de hel van de Pin” en de vrouwenkoers is gewonnen door onze eigen Esther Nagtegaal. Zij reed een zeer overtuigende koers. Zij reed de hele wedstrijd in de kopgroep van drie en ondanks materiele pech kwam zij weer terug bij de 2 leidsters en maakte zij het in de laatste ronde knap af.

Cora de Bruijne werd 5e.

Ik heb meegereden bij mannen en reed niet onverdienstelijk. Ik ben zo rond de 30e stekk geeindigd. (Van de 80 deelnemers)

Verder reden er geen clubleden mee.

Gr Lars

* * * * * * * * * * * * * *

Hieronder een verslag van de winnares bij de dames:

Dinsdag was het dan zover, ik had me door de voormalige buurman van Rene Richard Bals laten overhalen om nou eindelijk eens mee te doen aan de beruchte Hel van de Pin. Dus vooruit dan! Het feit dat er een onverhard pad in zit en je er met niet al te gelikt materiaal aan mee doet trok mij wel. Bij cafe De Reebok had ik zo'n beetje de alleroudste fiets te leen gekregen die daar op stal stond, met overal roest en een flinke slag in het achterwiel. Maar ondanks dat moet ik zeggen dat hij toch wel lekker reed. Mijn vader had de ergste slag er uit kunnen halen en het was in ieder geval een beetje mijn maat.

Ik had te horen gekregen dat er zeker 1 grote concurrent meedeed, namelijk Corina van Eekelen, die de laatste 2 jaar de winst op haar naam kon laten noteren. Zij is een echt sportbeest, rijdt de Marmotte in een scherpe tijd, loopt ook halve marathons enzo. Verder deed tot mijn verrassing ook Cora mee, ik zag haar op de deelnemerslijst staan en het bleek dat er ook 2 meiden meededen met wie zij altijd wedstrijden rijdt. Ook reed er een dame mee uit Roosendaal (Karin) die ook al eens gewonnen had. Op naar de start!

Al deze kanshebbers stonden vooraan de start, ik ook, en na de start was ik als eerste weg en over de onverharde koolbaan. Het was maar vijf rondjes van ongeveer twee km, dus eigenlijk 1 grote spurt. Na ongeveer driekwart rondje op kop liet ik Corina en een andere dame passeren en ging ik in hun wiel om even te bekomen van de wind. Bij de tweede ronde vloog door dat gehobbel op de koolbaan plotseling mijn ketting van voor op het kleine blad en trapte ik een stuk lichter. Op de weg brak dat op en zag ik dat ik mijn voorgangsters zo niet kon volgen. Toen maar gestopt om de ketting op het juiste blad te leggen, ondertussen reed Karin uit Roosendaal mij nog voorbij. Ik kreeg het voor elkaar om Karin redelijk snel bij te halen. Voor ons reden de 2 koploopsters op enige afstand. Na weer de koolbaan te hebben gereden sprong ik naar de voorsten toe met toen nog 1 ronde te gaan. Voor de laatste keer het onverharde pad, waar ik toen als derde reed, ik had het idee, gezien het tempo, dat het beste er bij die twee vanaf was. Direct op de weg demarreerde ik, ze konden niet meer volgen en zo kwam ik als eerste over de streep, enigszins verbaasd dat het nog gelukt was ook! Cora werd knap vijfde en wist haar concurrente van het wedstrijdrijden achter zich te laten. Het was leuk dat er veel publiek was en diverse bekenden die zelf ook gingen rijden en ons aanmoedigden, waaronder Lars. Johnny maakte nog een hoop foto's, waarvan er hier een paar zijn te zien.

Na de huldiging van de inwoonsters van Wouwse Plantage (dat ging natuurlijk voor) moest ik het podium op en kreeg ik een bos bloemen en een beker. Het is daar een echt evenement en voor heel even voel je je daar een profrenner. Ik had namelijk nog 37euro 50 gewonnen aan prijzengeld en dat voor krap 20 minuten fietsen!
Daarna hebben Cora, Johnny en ik nog naar de heren gekeken, die maar liefst 25 ronden moesten rijden. Ook Lars kreeg materiaalpech, bij hem was het een lekke band, maar hij wist vrij snel een andere fiets te bemachtigen waardoor hij verder kon rijden en nog 30ste werd.
Al met al een geslaagde dag!

Groetjes van Esther

Het kolenbaantje…… “DE HEL” van de pin.
Esther……”DE HELDIN” van de pin.

Afgelopen winter op een gezellig avondje vroeg Anja Mies uit Wouwse Plantage weer eens of ik toch niet voor haar ploeg wilde rijden tijdens de “hel van de pin”. Al twee jaar eerder had ik de boot afgehouden, maar dit keer gaf ik haar toch het jawoord om mij in te schrijven voor deze “hel”. Want tja drie keer is scheepsrecht!

Volgens mij heeft ze die avond mij geen pure cola geschonken maar vast en zeker iets sterkers erbij gegoten. Want ik moet toch wel flink aangeschoten zijn geweest, toen ik het jawoord aan haar gaf! Maar goed wie A zegt moet ook B zeggen. Een platstuurtje met remgrepen gekocht en Johnny kon vrijdags voor de “hel” mijn winter(cross)fiets om toveren naar een ware “helfiets”. Tja… je mag geen racestuur, versnellingen en klikpedalen of toeclips op je fietsie hebben.

’s Middags had ik een ware “helfietsie”en ging maar eens het kolenbaantje “de hel” verkennen. Nou ik ben er vijf keer overheen gereden en wist weer gelijk waarom ik vorig jaar mijn mountainbike na twee seizoenen had verkocht!!
A. ik ben geen “held” in mulzand.
B. Ik ben geen “held” op grindpaden.
C. Ik ben geen “held” in slik.
D. En Ik was geen “held” op parkoersen met veel hobbels en kuilen in het pad.

Ik had al spijt dat ik mij had laten inschrijven, het zou voor mij echt een “hel” gaan worden. Vanaf die bewuste vrijdag tot aan de start van de “hel” ben ik flink beroerd geweest van de zenuwen. Maar voor de start dacht ik, draai die knop in je bolleke om en gaan ervoor.

Esther en ik stonden met de andere kleppers op de eerste rij. Bij het ingaan van de eerste bocht ging men gelijk het kolenbaantje (“de hel”) op. Mijn knop ging wel wat open, maar niet helemaal voluit, dus ging ik geremd het baantje op. Gelijk op het baantje verloor ik de aansluiting van de kopgroep. Het eerste gedeelte van deze “hel” is het lastigste daar er grint ligt met mulzand en er stenen verstopt liggen. Het tweede gedeelte is hard van ondergrond maar vol met kuilen en hobbels. Op het tweede gedeelte ging het dan ook beter. Tot de tweede bocht waar wij weer de weg opdraaide reden er 7 dames voor mij uit. Ik had een heel peloton aan mijn achterwiel hangen. Maar vóór de derde bocht lag ik op de 5e stek en reed er nog maar één dame in mijn wiel mee.

Maar net vóór de finishstraat had ik ook haar uit het wiel gereden en ging als 5e over de streep in de eerste doorkomst. Bij het ingaan van de laatste ronde had ik al een flinke achterstand op de kop van drie en op de 4e dame die daar net achter reed. Maar omkijkende waar de rest reed, zag ik dat ik ook een flinke voorsprong had op de achtervolgers. Ik heb dus altijd als een eenzaam fietsertje tussen de kop en de groep geploeterd op het kolenbaantje “de hel”. Sommige hadden mij beter ingeschat, maar als ze het voor de start hadden gevraagd, had ik het hun wel gezegd dat ik mij bij de laatste dames had ingeschat. Dus voor mij was het nog een complete verrassing dat ik toch nog de 5e plaats in beslag kon nemen. Dit had ik echter met mijn angst voor het kolenbaantje nooit verwacht. En dat meen ik echt!. Ik ben gewoon ontzettend tevreden.
Blij was ik toen ik hoorde dat onze “Esther” had gewonnen. Iedereen schat Corine van Eekelen (de tweede dame, die eerder de hel twee keer won) zeer hoog in. Dit omdat ze ooit de marmot heeft gereden en omdat zij ook marathons loopt. Maar ik had haar al een paar jaar in de “hel” zien rijden en ik wist zeker dat Esther haar kon hebben. Maar dat werd door iedereen in de wind geslagen. Je kunt best een goede tijd neer zetten tijdens de marmot en je kunt een goede marathon loopster zijn, maar de “hel” is toch een heel ander verhaal. Tenslotte is de “marmot” toch niets vergeleken met “de hel”. Dit jaar had ze voor het eerst concurrentie en dat heeft ze geweten.

Esther, ik heb je al persoonlijk proficiat gewenst met de bijbehorende pakkers, maar ik zet deze ook nog graag even vast op papier. Esther nogmaals een dikke proficiat, jij bent de “heldin” van de pin 2007. Echt klasse hoe jij hebt gereden. Nog effe afstappen om een ketting op een ander blad te leggen, dan even een jump naar de twee koploopsters en dan gelijk erover heen jumpen, om alleen over de finish te rijden, geweldig. Hier geniet ik van.

Tja…. Voor Esther waarschijnlijk volgend jaar weer een “hel”. Maar voor mij ??? Ik weet het nog niet. Want als het regent zie ik het al helemaal niet zitten. Kijk, achteraf gezien viel het toch nog wel wat mee. Nu ik nog 5e ben geworden. Misschien dat volgend jaar mijn knop geheel open gedraaid kan worden……. We zullen het wel zien. Maar voor mij was deze koers een echte “HEL”…..

Sportieve groetjes,
Cora de Bruijne.