HUYBERGEN, DE EFTELING IN WEST BRABANT!

3 januari 2010

Het wintert al een tijd in Nederland, maar nog niet zo in onze regio. Wel al een keer een flink pak sneeuw maar daarna zakte het toch weer helemaal in met veel regen en andere ongein. Maar vanochtend was het, voor mij in ieder geval, toch wel een beetje een verrassing: de wereld in West Brabant is wit gekleurd en een strak blauwe hemel vertelt me dat het ook nog eens echt koud is ook! Het ziet er dus naar uit dat het niet als gisteren zal zijn toen we ook wakker werden met een witte deken. Maar die smolt al snel weer helemaal weg.

Vandaag was dat dus anders. Iets later dan afgesproken, dit kwam door de ijsomstandigheden, kwam René mij ophalen. We zouden samen met de fiets naar Huybergen gaan. Ook Rob Naaijkens zou naar mij komen maar die kwam vooralsnog niet. Hij had mij wel gebeld en een SMS gestuurd maar mijn telefoon had deze ochtend kuren waardoor ik dat mistte. Daarom reden we zonder hem weg en was hij aangewezen op een inhaalrace. Een huzarenstukje dat hem nog lukte ook, mede omdat ik geen zin had om op de soms super gladde ondergrond veel risico te nemen. En dus reden we met z’n drieën Huybergen binnen. Lars wachtte ons hier al op. Ook Jan Kees en Pierre zouden komen. Maar Pierre had afgemeld en Jan kees had ook mij proberen te bellen. Zodoende reden we ook zonder hem weg en ook hij moest na aankomst direct in de beugel om ons bij te halen. Via een stukje afsnijden lukte hem dat ook en waren we compleet!

De door de organisatie gehoopte 1000 deelnemers zullen er waarschijnlijk niet geweest zijn. Maar dat is overmacht helaas. In het MFC was het niet zo heel druk maar gelukkig waren er toch nog veel ATB-ers die tot hier gekomen waren. Voordeel voor ons was dat het onderweg beslist niet dringen was. Met deze omstandigheden was dat ook wel zo prettig! Nu hadden we ook tijd om om ons heen te kijken. En wat was het schitterend!! Iedereen die niet gestart is vandaag heeft beslist wat gemist!

Zoals al voorzien lag het tempo niet erg hoog maar zo bleven we tenminste wel bij elkaar. René in eerste wiel, gevolgd door Lars. Dan regelmatig een klein gaatje naar Mijzelf en mijn broer Jan Kees. Rob zoemde daar steeds tussendoor omdat hij af en toe wat foto’s maakte. (Zodra ik ze binnen heb zet ik ze erbij!) Zonder ze gezien te hebben weet ik nu al dat ze adembenemend zijn. Hagel witte landschappen afgewisseld door dennenbomen met besneeuwde takken. In het begin hield de bijna volle maan ons opvallend gezelschap, later kwam de zon daar ook nog eens bij. Het diep blauwe werd daarbij langzaam licht blauw maar straalde nog steeds koude uit! Gelukkig stond er geen wind en bleef de temperatuur gedurende de hele rit ruim onder nul. Hierdoor smolt al die sneeuw op je schoenen en kleren gelukkig niet en bleef je eigenlijk goed droog. Door het ontbreken van de wind en de uitbundig schijnende zon was het eigenlijk best goed toeven in het Brabantse land. Ik had in ieder geval nooit last van koude handen of voeten!

Na een kilometertje of twintig rijden Jan Kees en ik toch wat achterop. Ik zie de rest in ieder geval niet me voor me rijden. Wanneer we door een wat grotere groep van een man of acht worden ingehaald pikt broerlief hierbij aan en opeens hebben we goed de sokken erin. Wanneer we een weer prachtig stuk van de heide onder Huybergen verlaten zie ik de rest van ons groepje ineens voor me rijden. Nu we er toch bijna bij zijn besluit ik even door te trekken om tot een aansluiting te komen. Maar nu is voor Jan Kees de pijp leeg. Bij de rotonde tussen Ossendrecht en Huybergen besluit hij de kortste weg naar zijn auto te kiezen. Ik ga nu in de achtervolging op mijn andere metgezellen. Even later rijd ik op het fietspad richting Hoogerheide en kom er al rap achter dat het fietspad even verder op een spiegel is! Behoedzaam stuur ik de berm in en voorkom zo dat ik onderuit ga. Een paar andere medefietsers hebben dat geluk niet. Het zullen niet enige pechvogels zijn vandaag!!

Even later rijd ik de pauzeplaats op. Rob zit me al op te wachten met zijn fototoestel in de aanslag. Ik vertel hem dat hij niet op Jan Kees hoeft te wachten en even later hebben we allemaal wat te drinken en sommigen ook wat te eten in de hand. De keuze is ruim. Zo is de organisatie sowieso prima in orde. Enig puntje voor de toekomst zijn de pijlen. Het is altijd pas op het laatst te zien welke kant de pijl nu precies op wijst. Ook rijden we vandaag een aantal keer fout, iets wat normaliter niet zo vaak voor komt voor ons! We hadden de indruk dat er af en toe wat pijlen ontbraken. Ook was er niet altijd even consequent gepijld. Maar al met al was het vandaag dik in orde. Jammer voor de organisatie dat er door het weer waarschijnlijk een stuk minder fietsers zijn geweest. Volgend jaar meer succes jongens.

Als je zo stil staat is het toch best fris en dus gaan we al snel weer op pad. We gaan nu op weg naar het letterlijke hoogtepunt van de dag: de Nootjesberg. De Tiestenberg hadden we al in het begin van de rit gehad. Beide pukkels nemen we op alternatieve wijze. Iedereen kan zo goed boven komen en je merkt dat veel mensen meer schik hebben voor de afdaling dan voor de klim! Daarna gaan we richting de vliegbasis. Het fraaie pad langs het hek wordt uiteraard ook genomen en net als bij alle andere toertochten dit jaar werd hier mijn vreugde enigszins getemperd door het bijzonder trage tempo dat we op dit single track ontwikkelden achteraan een sliert rijders! Terwijl dit pad juist leent om lekker door te rijden zodat de vele glooiingen zo lekker weg happen! Het is helaas niet anders. Daarna komen we in het gebied terecht waar wij onze jaarlijkse ATB clubwedstrijd houden. Hier is Lars ongelukkig en komt even vervelend te vallen. Op zich gaat het allemaal wel met hem behalve dat hij nu last van zijn knieën heeft. We besluiten met z’n allen om even rustig aan te doen.

We steken nu de Huybergsebaan over. We rijden achter twee andere fietsers aan en slaan prompt de verkeerde weg in. Al snel hebben we het juiste spoor weer te pakken en rijden in oostelijke richting in het gebied dat we in onze toertocht ook aandoen: Boslust. We rijden nu echter veel oostelijker door om al snel de Huybergsebaan terug over te steken op weg naar de vliegbasis. René en ik zijn de twee andere nu kwijt. Lars rijdt zijn eigen tempo en Rob heeft staan bellen. We naderen het eindpunt. Voor René nog even een lullige valpartij bij het verlaten van de verharde weg. Hij slipt door op een stukje autospoor dat tot een ijsbaan getransformeerd is! Even later zal ook Rob hier onderuit gaan maar hij zal daarbij ook iemand anders meesleuren in zijn val waardoor zijn fiets enige schade oploopt. Alle brekebeentjes komen er gelukkig zonder persoonlijke ongemakken vanaf, of het zou de psychische schade van het vallen moeten zijn!

En zo komt ook aan deze toertocht weer een einde. Net zoals we gekomen zijn gaan we nu ook per fiets weer terug naar Bergen. Voor Rob is het nu een moeizame onderneming geworden. Hij komt niet echt vloeiend meer vooruit! Opeens zijn we weer met zijn vieren omdat clublid Perry ons inhaalt! Hij heeft zelf wat gereden en is ook op weg naar huis. We stoppen heel even om de hongerklop van Rob wat te verlichten en even later rijden we weer ons eigen dorp in. Ruim 67 km onder niet bepaald makkelijke omstandigheden hebben we erop zitten. De fietsen zijn best wel vuil geworden, met name door de terugweg omdat opspattend pekelwater ons letterlijk om de oren vliegt. Tot dan toe was alleen René een beetje nat geworden in een achteraf toch iets te diepe plas waar hij doorheen ging! Al met al een bijzonder fraaie toertocht vandaag door het sprookjesachtige winterweer.

Daan van Dommele.