HEB JE EVEN VOOR MIJ.....

Verslag B-finale door Richard

Bij het opstaan scheen de zon uitbundig. Geen wolkje aan de hemel. ‘Eindelijk!’ denk ik en kijk toch nog even op buienradar of er geen verrassingen onderweg zijn. Dat blijkt gelukkig niet het geval maar het temperatuurkaartje onder de kaart van Nederland laat zien dat het dan amper 4 graden is en dat er een stevige wind waait! Dus toch nog maar de winterjas en een lange broek uit de kast gepakt.

Gisteren nog met 7 clubleden de Grote Sjeldeprijs gereden. Lars, René, Renzo, Mark, Frank, Perry en ik, aangevuld met gastrijder Robbert van Veen van TC Tube waren actief in de streek ten noord-oosten van Antwerpen waar afgelopen woensdag nog de profs hun wedstrijd reden. Overigens was naamgever Sjel e niet bij…. Met 160 km in de benen van die GP begon ik toch nog optimistisch aan de clubrit van vandaag. Lekker de benen losrijden na de inspanningen van gisteren was het idee. Toen had ik nog geen idee van de kracht van de wind van vanochtend! Maar goed, zols ik al zei scheen de zon en was het op de temperatuur na best wel lenteachtig.

Iets na negenen arriveer ik bij de Boulevard. Hier is het een drukte van belang. Ik tel 35 leden aan de start. Daarbij komt nog Rini die vandaag zijn eigen groene bus bestuurde en even later nog eens twee Roosendaalse leden Jan Kees en Rob Naenen. Een peloton van 38 man in het totaal dus die zich vandaag naar de thuishaven van onze populairste Brabantse zanger van dit moment zal brengen. Frans zullen we niet aanschouwen en al zeker niet horen. Op onze kalender staat dat we hier 80 kilometer over gaan doen. Een blik in het routeoverzicht verteld echter een afstand van 90 km? Doorklikken op Fijnaart toont dan zelfs de (echte?) afstand: 95 km?? Dat het er uiteindelijk 98 zullen worden maakt het nog verwarrender!

Ook vandaag weer een vertrouwd beeld: Ritkapitein Adri nestelt zich aan kop en rijdt met ijzeren discipline de rit. In het begin veelvuldig vergezeld door de immer onvermoeibare Bas. Nog een aantal leden nemen plaats op de eerste rij. Wanneer ik halverwege de rit een keer voorin de groep ga kijken wie er allemaal zijn vandaag, zie ik broer Jan Kees en Rob Franken vooraan. De omstandigheden zijn vandaag niet bepaald makkelijk door noord tot noordoosten wind. Vooral ook door de opbouw van de rit. Dit is een route die zich heen en weer slingert telkens van oost naar west of van west naar oost in de polders tussen Steenbergen en Dinteloord. Hier komt de wind dus telkens schuin van opzij. Voor een peloton op vaart is dit één van de vervelendste situaties. Zo ook voor onze TC. Maar wat ik vorige keer ook al opmerkte zag ik ook vandaag weer een aantal leden die midden- en achterin de groep ‘verse’ waaiers vormen. Ikzelf doe dat onder andere maar ik wil zeker Frank Tak en met name Johan den Boer noemen die kilometers de wind doorklieven. Zodoende is er toch voldoende mogelijkheid om uit de wind te kunnen zitten voor alle leden. Uiteraard zullen een aantal leden het best zwaar hebben gehad, maar dat is onder deze omstandigheden bijna onvermijdelijk.

Een zware rit dus al met al. Ook rijden we iets langer omdat we in de Dinteloordse polder een lus wat langer maken. Hebben we nog meer ‘plezier’ van de wind! Zo rijden we even later Dinteloord binnen. Het is nog steeds heel zonnig alhoewel er duidelijk de nodige wolken op komen zetten. Vooralsnog hebben we daar geen last van maar is het nog steeds best wel koud ondanks de zon. Nadat we het naamgevende dorp zijn gepasseerd draaien we naar zuid en krijgen we voor het eerst die ochtend de wind in de rug. Ik was best wel bezorgd dat we nu door deze plotselinge hulpmotor zwaar zouden gaan versnellen maar dat viel me reuze mee. Ik heb het vermoeden dat een aantal leden het dan al wel gehad heeft, zeker de mensen die gisteren al een kleine vijf uur op de fiets hadden gezeten!

En zo gaan we langzaam aan op de finale aan. Adri tovert een voor mij alternatieve aanloop uit zijn hoge hoed. We rijden langs de installaties van Sita om binnen door vlak bij Wouw uit te komen. Hier buigen we linksaf binnendoor richting Roosendaal. Hier pikken we de bus weer op die we dan al een tijdje uit het zicht hadden gehad met Sjel erin die na een eerdere lekke band nu een lekke band rijdt met een wiel van de club zo te zien. Nu gaan we ons op maken voor de sluiting van vandaag met de gebruikelijke splitsing. Maar alvorens het zover is moeten we eerst nog een moeilijke passage richting Nispen gaan maken. Hier komt de wind ons het leven behoorlijk zuur maken en voor een paar leden is dit alleen te overwinnen met een duwtje in de rug of een persoonlijke uit-de-wind-houder schuin voor hem! Gelukkig wordt er na enige tijd voorin wat ingehouden zodat we uiteindelijk gezamenlijk Nispen bereiken. Wel was er nog een spannend moment toen een tweetal auto’s ons probeerde in te halen terwijl er op dat moment juist een tegemoetkomende auto aan kwam. Het resultaat was dat de auto’s naast ons tot stilstand kwamen, een botsing maar ternauwernood vermijdend. De aanstichter van deze voorstelling was trouwens bijzonder hardleers want nadat hij na enig wachten weer weg reed probeerde hij ons direct weer in te halen terwijl ook nu er weer een tegenligger op komst was. Met enig snijwerk van zijn kant ging het dit keer nog net goed zij het dat hij luid toeterend zijn frustraties liet blijken. Op zich misschien wel enigszins terecht omdat hij die tweede keer moeite had met inhalen omdat we toen breeduit uitwaaierde.

Nadat we Nispen gepasseerd waren hadden we de wind weer in de lucht. Nu echter is het een hele club paard met wagens die voor ons op de weg een volgende hindernis vormt. Dit wordt goed door beide clubs opgepakt en zonder problemen passeren wij onze vierbenige vrienden waarna we ons op kunnen maken voor de apotheose van vandaag.

Nadat we gesplitst zijn maak ik alvast de eerste balans op dat er veel vaste ‘A-krachten’ vandaag voor een ritje bij de B hebben gekozen. Ik kan echter niet precies vaststellen hoeveel man er bij ons rijden want al direct na het eerste Zoombruggetje gaat (volgens mij) Paul ervandoor! Volgens mij deed hij dat vorige week ook al! Paul heb ik daarna niet meer gezien want al snel wordt er vooraan volle bak door getrokken. Ik rijd dan zelf op de 7de stek en een snelle blik achterom leert me dat er nog één iemand in mijn wiel zit en dat er dan al een gat is. Als ik naar voren kijk zie ik dat Johan dan al een leuk gaatje heeft vooraan. Veel te vroeg denk ik dan nog en je merkt dat men nog niet genegen is hem veel ruimte te geen. De eerste bochten worden stevig genomen en eenmaal op de Vleet besluit ik om mijn eigen vermoeide benen te testen. Die eerste test valt prima uit want in hoog tempo wordt het gat met Johan vooraan kleiner.

Wanneer Johan is terug gehaald ga ik direct maar aan. Helaas is de wind hier net te veel recht van voren waardoor je eet dat er achter je veel mensen uit de wind kunnen zitten. Maar ik zit nu eenmaal in de aanval en dus ga ik zonder achterom kijken maar door. Vlak voor het tweede Zoombruggetje wordt ik dan ingehaald oor Johan. Die heeft er dus ook veel zin in. Klasse Johan denk ik, gelukkig weer een aanvaller bij de A erbij! Vooraan zijn het Jan Kees, Johan, Charl en volgens mij ook Robbert die draaien. Misschien met iets te weinig pit maar de snelheid blijft wel goed. Voor het opdraaien van het fietspad probeer ik het weer maar eens. Het is daar altijd een goed moment omdat iedereen hier altijd één voor één door de bocht moet. Het duur best wel even voordat iemand me voorbij komt.

Dan komt het moment van het opdraaien van de Westelaarsestraat. Het is hier altijd weer laveren tussen aankomende en voorgesorteerde auto’s door. Ik zie dat mijn broer hier al stijf voorin zit en volgens mij is die wat van plan! Dat komt goed uit, want ook ik heb snode plannen hier. Vanaf nu is het immers de wind ietsje in de rug en kan je dus vaart maken. Na de bocht gaan mijn broer en ik gelijktijdig aan en even later rijden we met zijn tweeën los voorop. Best wel even een emotioneel moment omdat het lang geleden is dat wij met zijn tweetjes een serieuze kopgroepje formeerde. Jan Kees heeft bijna vier jaar droog gestaan totdat hij vorig week zijn eerste overwinning boekte sinds lange tijd. Dus koste wat het kost zou ik me inzetten voor deze vluchtpoging. De teller wijst dan constant boven de 45 aan. Desondanks lukt het Charl toch om na een tijdje aan te pikken. Dit tot mijn verbazing eerlijk gezegd.

Met Charl erbij denk ik dat we veilig zijn. Nog even een blik naar achteren om te zien dat we nog steeds los zitten en best nog een aardig gaatje hebben. Maar na een paar overnames tussen mijn broer en ik vooraan komt Charl nog steeds niet op kop. De inspanning om bij ons aan te sluiten is toch zo fors geweest dat hij niet zijn aandeel kan nemen in de vlucht. Dit soort haperingen kost je toch te veel tijd en daardoor kunnen Frans, Johan en Joop nog bij ons komen. Daarachter gaapt een groot gat. Waar is René denk ik dan nog. Het blijkt dat hij met Robbert in aanraking is gekomen waardoor er een drietal spaken uit zijn wiel zijn gesprongen. Einde oefening helaas oor onze voorzitter dus. Maar ik heb geen tijd om daar over na te denken wat ik bezin me hoe ik vandaag eventueel kan winnen.

Voor mijn gevoel zijn Jan Kees en ik vandaag de sterksten van deze kopgroep en is het zaak om op een goed moment de aanval te kiezen en vooral goed op te blijven letten. Het is wederom Johan die het probeert maar er wordt attent gereageerd. Als even later Jan Kees vanuit kop eens goed aanzet (en niet eens demarreert) wordt er gekeken. Johan rijdt dan voorop en kijkt het even aan. Charl reageert dan en ik spring gelijk in zijn achterwiel. Maar er zit geen snit in de jump van Charl en dan heb ik het gevoel dat de rest de handdoek in de ring gooit. Ondanks dat we nog ruim 2 kilometer voor de boeg hebben en in eerste instantie Jan Kees helemaal niet eens zo ver uitloopt wordt er niets meer geprobeerd. Bij het passeren va de Tol is het voor mij duidelijk: een van Dommele gaat hier winnen vandaag en ik ga me opmaken voor de sprint om de tweede plek. Vandaag ben ik eerzuchtig genoeg om mijn longen uit mijn lijf te rijden voor een tweede plek. Ik maak er een lange sprint van en slaag in mijn opzet. Dus Jan Kees pakt zijn tweede op rij en achterhem wordt ik in de sprint tweede voor Joop die al die tijd onzichtbaar is mee geslopen.

Daarna kijk ik achterom en zie heel in de verte het grote lichaam van John Mens opdoemen met daarachter heel veel leegte. Ik probeer René te bellen maar krijg geen gehoor. Ik ga ervan uit dat hij door de bus wordt opgepikt en gezamenlijk rijden we terug naar de Kajuit. Hier hoor ik dat good old Richard bij de B heeft gewonnen.

Daan van Dommele

Verslag van de B-finale

Alhoewel er natuurlijk zijn die veel beter de door hen verrichte heldendaden in de finale’s bij de Markies schriftelijk kunnen verwoorden, hierbij toch, op dringend verzoek, mijn verslagje van het verloop van de B-finale van vandaag 11/4.

De verhalen van de inspanningen van een paar A mannen van de afgelopen zaterdag en de berichten van enkele anderen dat ze om uiteenlopende redenen de A zouden laten voor wat het was, gaf mij, mede gelet op de wat ongunstige en harde windrichting, het wat angstige gevoel dat ik in de A finale vandaag niets te zoeken had. Er was geen enkele kans op een tweede groep als ik zou moeten lossen en het vooruitzicht al gauw met een kalender in plaats van een stopwotsj alleen naar huis te moeten fietsen stemde mij niet vrolijk. Ik besloot dan ook om vandaag de B te kiezen ipv de A.

Ik had al langer de verhalen over hoe het toegaat bij de B goed in mij opgenomen en wist dat het verstandig was om te zorgen een beetje van de voren te beginnen. En dat deed ik dan ook. Als een van de eerste reed ik rechtsaf de Mariabaan op. Er werd meteen behoorlijk doorgetrokken en al gauw reden er twee of drie weg, ik dacht Perry en Jos in ieder geval te zien. De eerste die er wat zenuwachtig van werd was Bas en hij besloot een felle achtervolging met de snelheid zelfs iets boven de 50 p/u in te zetten. Alhoewel bij de spoorwegen volgens mij niet erg gebruikelijk besloot ik toch maar mijn wagonnetje aan deze TGV aan te haken. Het bracht mij al gauw bij de koplopers, die daar toch wel wat onzeker van werden. Dan weer trokken ze wat door en dan lieten ze het weer wat lopen. Bas had kennelijk zijn kruit voor rest van de finale verschoten en ik moest me, met spijt in het hart, houden aan de reglementen van de club die volgens mij nog steeds vermelden dat je boven de 60 jaar niet op kop mag komen.

Het werd een verder een overzichtelijke finale. Hier en daar sloten er wat aan, af en toe viel er weer wat af en ik hielp zo goed als ik kon door voor iedereen aan de achterkant van het groepje de wind een beetje tegen te houden, zodat ze van dat winderig gedoe in de rug geen last zouden hebben. Zo’n beetje vanaf half de Westelaar begon zich een redelijk groepje te vormen met o.a. Rob Franken, Lars, Renzo, Jos, Mark, en Bas. Wat weinig succesvolle uitvallen en een paar staaltjes erg hard rijden van Rob Franken, en de eindstreep kwam al vlug in zicht. Een laatste inspanning van Rob met Jos in het wiel was voor mij een redelijke uitgangspositie. Het liep op het laatst zoals ik een beetje had ingeschat: het temperament van Jos was niet te houden en hij kwam, te vroeg zo bleek even later, uit het wiel van Rob. De rest is voor de statistieken, met ik dacht Mark tweede en Jos derde.

Al met al toch ook wel leuk zo’n B-finale met een vleugje A.

Richard