ATB CLUBWEDSTRIJD 2011 (23-1-2011)

Ook dit jaar werd door Frans en mijzelf weer het traditionele ATB treffen van onze TC georganiseerd. Alle clubleden waren hiervoor middels een enthousiaste mail uitgenodigd om deel te nemen of te komen kijken. Uiteindelijk kwamen 14 leden met hun fiets aan de start. Ludy had nummer 15 moeten zijn maar molesteerde bij onderhoud aan zijn schijfremmen zijn fiets dermate dat hij slechts als toeschouwer aanwezig kon zijn. Verder kwam Sjoerd met vrouw en kinderen deze snelle mannen aanmoedigen en had mijn vrouw Emmy, vergezeld door dochter Miloe, voor koffie, thee en koeken gezorgd zodat niemand honger of dorst hoefde te lijden!

Een heel gezelschap al met al! Frans en ik waren al voor negenen aanwezig om weer een goed maar bovenal droog parcours uit te zetten. Vooral dat laatste was na al die weken van nattigheid geen vanzelfsprekende bezigheid! Gelukkig lukt het ons om een voor iedereen met droge voeten en zonder al te veel modderspetters opwerpende route door het bos tussen de Drenck en de vliegbasis uit te zetten. Nadat het de afgelopen dagen gelukkig min of meer droog was gebleven was het tijdens het uitzetten van de route wat aan het miezeren. Niet dat er zoveel regen viel, maar het gaf het geheel wel een ietwat mistroostige aanblik! Uiteindelijk zou het gelukkig droog worden en blijven!

Dit jaar hadden we eindelijk weer eens geen last van organiserende toertochten in deze regio waardoor we weer konden terugvallen op ons originele parcours zoals we dat de eerste jaren hadden. Dat wil zeggen startend via het lange goedlopende pad dat ons naar de achterkant van het parcours bracht. Van daaruit zuidwaarts afbuigen naar het hek van de vliegbasis om even later heuvelend over een goed lopend stuk parallel aan het hek te gaan. Tot slot weer noordwaarts buigend over wat stukjes met los zand om zo weer bij de finish aan te komen. Op die laatste paar honderd meter na dus een parcours voor de snelle mannen met de goede cadans!

Zoals gebruikelijk werd er onder leiding van Frans eerst een verkennend rondje gereden. Het parcours was weliswaar met de bekende gele pijlen bewegwijzerd maar voor een goed gevoel is het het beste om eerst een keer het complete rondje onder de banden te hebben gehad. Inmiddels komen ook Pierre en Ivo aan, verbaasd zich afvragend of ze de eerste zijn? Nee jongens, jullie zijn de laatsten! Geen probleem, om 10 uur is de start pas, alleen heb je nu niet in kunnen rijden.

Wanneer iedereen weer terug is spreek ik alle strijders nog even toe: let op, het is dan wel een wedstrijdje, maar sportiviteit staat hoog in het vaandel. Iets na 10 uur gaan we dan op pad voor 9 rondjes bij de A en zes rondjes bij de B. Elke rondgang bedraagt 2,7 kilometer zodat de A er dus bijna 25 voor de boeg heeft! Geen probleem want de omstandigheden zijn beslist niet extreem zwaar. Eerst mogen de 9 A-rijders zich in beweging zetten, direct gevolgd door de B-groep van 5 man.

Tja, en dan de wedstrijd. Vanuit mijn standpunt kan ik daar vrij snel klaar mee zijn. Het eerste rondje komt rustig op gang. Volgens mij is het onze voorzitter René die al snel de koppositie pakt. Hij heeft de afgelopen weken goed getraind en is in prima vorm! Achter hem zit Fans. Frans met al zijn ervaring weet precies welk wiel het beste gepakt kan worden! Ikzelf start als laatste bij de A. Hoewel ik me prima voel realiseer ik me dat ik drie weken geleden een week uitgeteld in bed heb gelegen met een serieuze griep. Niet opblazen is het devies. Starten in de achterhoede en kijken hoe alles zich gaat ontwikkelen dus. Zoals gezegd is die beginfase rustig. De groep blijft tot mijn verbazing compleet op het eerste lange rechte stuk. Alleen Reinier en Sjel laten een klein gaatje vallen en omdat mijn benen goed voelen duik ik daar direct in. Het inhalen gaat eigenlijk best makkelijk en dus besluit ik door te gaan omdat ik zie dat het nu voorin ook gaat verbrokkelen.

Blijkbaar is René nu vooraan gas aan het geven want samen met Frans en een dan nog bijbenende Robbert scheiden ze zich af. Pierre moedigt me bij het inhalen aan om gauw aan te sluiten en dat probeer ik ook. Maar vooraan rijdt men duidelijk een tempo hoger dan ik en moet ik dat treintje laten gaan. Dus na één rondje kom ik als vierde door. Wederom op het lange rechte stuk zie ik dat Robbert blijkbaar te snel gestart is. Hij staat bijna geparkeerd als ik hem inhaal en de derde positie inneem. Het gat met René en Frans is nog steeds overbrugbaar, een meter of 80 schat ik in. Maar ik laat me niet gek maken en besluit eigen tempo te blijven rijden.

Veel meer dan dit heb ik niet waargenomen. Want vanaf nu zijn de rollen gespeeld: Frans en René die voor me uit mijn blikveld zijn verdwenen en de rest achter me die al snel een behoorlijke achterstand hebben en dus ook uit dat blikveld zijn verdwenen! De resterende 6 á 7 rondjes rijdt ik dus moederziel alleen zonder dat ik zie wat er zich allemaal voor mooie subwedstrijdjes zich afspelen. Af en toe haal ik een B renner in. Eerst Ivo, en tijdje later gevolgd door Peter Schijven en René Punt. En ook zie ik voorzitter René met zijn fiets in de hand en zijn ziel onder de arm me tegemoet lopen. De ketting is klem komen te zitten wat voor hem einde wedstrijd betekende. Helaas pindakaas voor hem en dat is bijzonder jammer omdat het Frans zo wel erg gemakkelijk gemaakt wordt om zijn 4de opeenvolgende zege(!!) binnen te halen. Wie echt de sterkste was zullen we helaas nooit weten.

Inmiddels is de B gefinisht. Good Old (Met respect!!) Piet Suijkerbuijk heeft de winst gepakt voor John Boer. René Punt, Peter Schijven en Ivo Smit maken de uitslag compleet. Elke keer bij het passeren van de start krijg ik de aanmoedigingen van Miloe en Emmy om vervolgens weer de eenzaamheid in te duiken. Ik verslap niet en kan tegen het einde zelfs nog versnellen. Maar Frans kwam nooit meer in zicht en dus een tweede plek voor mij. Hier ben ik erg tevreden mee hoewel ik me wel realiseer dat er iemand voor me met pech de wedstrijd heeft moeten staken. Achter mij wordt Renzo derde, gevolgd door Robbert die zich dus na zijn dipje goed heeft weten te handhaven voorin. Daarna Reinier en Pierre. Reinier wint de wedstrijd in de categorie 'Cyclo', maar dat was ook voorspelbaar omdat hij de enige in die categorie was! Michel en Lars worden zeven en acht.

Daarna drinken we ter plekke een bakje koffie of thee met een koek en bespreken we de wedstrijd kort na. Inmiddels zijn Ivo en René Punt de route nog een keer gaan rijden, dit keer om alle pijlen weer te verwijderen van de bomen. Daarna is het alles weer inpakken en terug naar huis. Al met al weer een leuke rit in een goede sfeer!

Daan van Dommele.

Reinier's ervaringen:

Na een erg kwakkelend najaar 2010 en enkele stevige antibioticakuurtjes had ik deze "strijd" als eerste mijlpaal gepland in 2011. Helaas was er niet veel gelegenheid om in de open lucht te trainen maar met vele uurtjes spinnen in diverse sportscholen meende ik toch wel dat ik met goede moed deze strijd kon aangaan en zeker ook de door mij verwachtte confrontatie met Lars op z'n nieuwe crossfiets! Ik nam me voor zeker niet te snel van start te gaan en later zo wat hardrijders terug te halen.

Daan, met alle respect maar rustig was dit begin echt niet ook al zat je dan zelf in het laatste wiel bij de start. Rene draaide direct de gaskraan maximaal open waar inderdaad de meesten goed in het wiel konden volgen tot ik denk halverwege de eerste ronde. Maar zo'n snelle start had ik me niet voorgenomen, zelfs Sjel z'n wiel moest ik soms even laten gaan. Gelukkig kwam ik vanaf de 2e ronde in mijn ritme en kon een constant tempo onderhouden en zeker op het lange pad richting de A58 liep ik telkens in op degenen die vor mij reden. Sjel reed ik het eerst voorbij, een ronde later Lars. Jammer genoeg niet op z'n crossfiets zodat de overwinning voor mij al bij de start zeker was voor wat dat dan waard is. Volgend jaar daag ik je opnieuw uit en dat geldt tevens voor andere crossfietsbezitters zoals Frank Tack, Jos Herrings (kom uit die sauna!) en Walter Lulofs!

Lars bleek tot mij verbazing helemaal stil te vallen en na een half rondje was hij al uit mijn zicht verdwenen. Vervolgens raapte ik Pierre op die er ook even doorheen zat. Tja Daan, zou die rustige start daarvan de oorzaak zijn geweest....? In de verte zag ik soms Renzo en Robbert rijden en ik had tot de laatste ronde nog 't idee die nog bij te halen. Dat zat er niet meer en toen in de laatste ronden mij ok nog 2 ruiters en een groepje andere ATB-liefhebbers tegemoet kwamen was de vaart er een beetje uit. Mede door de pech van Rene haalde ik een vijfde plaats, mij overigens meer waard dan de eerste bij de cyclo.... Na even diep zuchten, een uur lang op 95% of iets meer rijden voel je toch wel, nam ik dankbaar het bakje koffie van Emmy (heel erg bedankt vor je hulp, ook voor Milou!) aan en werd het tijd voor de evaluatie en andere flauwekul......