TIJDRIT 17 JUNI 2007, WIND IN DE RUG!!

(Info tijdrit, Uitslag tijdrit, Verslag Walter, John Mens, PR's, Nieuwe Ranking )

Zaterdag was het niet zulk best weer. Een gepland rondje losrijden gaat niet door omdat het een constant gaan en komen van buien is. Sommige vergezeld van onweer, bijna allemaal met een stevig briesje! Gelukkig weet het journaal te melden dat de buienkans drastisch afneemt gedurende de nacht en ochtend. Daar putten we dan maar hoop uit.

De tijdwaarneming gebeurt zoals we gewend zijn in de laatste jaren. Arthur Musters, zwager van Daan, bedient de computer zodat er snel na de finish van de laatste deelnemer de uitslag al bekend gemaakt kan worden. Ook berekent het apparaat razend snel de nieuwe ranking die we weer gebruiken in april volgend jaar voor een andere vorm van tijdrijden. De start wordt professioneel verzorgd door onze chauffeur Govert. Hij zorgt ervoor dat iedereen netjes om de minuut de diepte induikt voor zijn of haar beproeving. Ook heeft hij de tijd die nodig is om alle namen in de labtop in te voeren nuttig gebruikt om een aantal bochten uit te vegen. Waarvoor onze hartelijke dank Govert!! Zo is het weer een stukje veiliger voor de leden geworden. Verder blijft het wel uitkijken geblazen, mede omdat op ‘ons’ parcours ook de Belgische Club van Lotuseigenaren hier hun jaarlijkse rally heeft gepland. Ik wist niet dat er zoveel van die luxe wagens bij onze zuiderburen rond reden!

Iets na negenen komt Piet aan gereden en dat is het sein voor vertrek. De opkomst is gewoon goed te noemen, zeker voor een tijdrit. Maar liefst 32 namen kunnen worden ingevoerd en als we even later aangekomen zijn bij de start blijkt ook Corné nog zijn komen aanfietsen. Dus 33 in het totaal! Dat is net geen record want dat staat op 34 deelnemers in 1998. Vorig jaar hadden we 27 leden aan de start, een jaar eerder slechts 21. Die 33 namen zijn snel ingevoerd en rijden we naar het startpunt. Corné is de eerste die start om 10.14 uur. Daarna is het Wouter en volgt de rest. Het is dan al aardig druk want de een na de andere wielerclub passeert ons hier. Aangezien wij de nodige ruimte in beslag nemen en ook omdat er een ‘tijdrit-hond’ om ons heen zwerft, is het goed oppassen geblazen! Gelukkig gaat het allemaal weer goed en kan iedereen heelhuids starten en finishen. Sommigen ondervinden een weinig hinder van al die medeweggebruikers, een enkeling kan zelfs profiteren. Er wordt bij de finish dan ook druk gespeculeerd over stayeren en andere ongein.

Vooraf was er geen uitgesproken favoriet. De winnaar van vorig jaar, Frans Goddrie, hoort uiteraard tot de kanshebbers maar is niet in blakende vorm die hij vorig jaar had. Ook nieuwbakken lid Johnny kan een stevig potje trappen. Helaas voor hem is hij een dag eerder tijdens een koers in Goes in de dranghekken belandt op het gladde parcours aldaar. Een paar stramme ledematen waren daarvan het resultaat. Vervolgens Rob Naaijkens. Hij kan goed tijdrijden maar was de laatste weken niet in de vorm van de eerste weken van dit seizoen. Hij weet echter wat het is om te winnen, gezien zijn winst in 2003. Wie wel in een goede vorm steekt is Rene van Dongen. Onze voorzitter rijdt al weken sterk, met name bij de Wouwse Tol brengt hij menigeen in de problemen met zijn harde rijden. Tot slot de nummer drie van vorig jaar, Reinier. Gezien zijn optreden in de Vogezen lijkt het niet waarschijnlijk dat hij ook deze keer weer op het podium zal staan. Hetzelfde geldt ook voor de nummer vijf van vorig jaar Daan. Voor hem komt daar ook nog bij dat hij vorige week behoorlijk onzacht tegen het asfalt gestuiterd is. Hijzelf is al blij dat hij er überhaupt bij is!

Na 32 minuten is iedereen onderweg. Een groot gedeelte van de eerste starters is dan al ruimschoots binnen. Iedereen kon onderweg merken dat de omstandigheden vrij goed waren. Dat blijkt zeker uit het gemiddelde dat we met z’n allen hebben gereden: 40,7 km/uur!!! Waanzinnig hard gewoon. En wij onszelf maar ‘Toerclub’ blijven noemen….. Er worden vandaag dan ook goede zaken gedaan aangaande de PR’s van veel leden. Jan Hermes rijdt een PR maar is teleurgesteld dat hij met z’n prestatie slechts één na laatste wordt. Sjoerd weet bijna anderhalve(!) minuut harder te rijden. Ook Berry, André v D, Renzo en Rene K rijden meer dan een minuut sneller dan ooit tevoren. Tot slot een vermelding voor onze voorzitter. Zoals in de voorbeschouwing al vermeld werd, is hij in vorm en weet maar liefst 68 secondes sneller te rijden.

De uiteindelijke top tien kent wel een paar verrassingen. Rene Koolen rijdt zeer hard en belandt op de negende stek. Een plaatsje hoger eindigt Piet van E. Voor hen die hem al bij de Tol aan het werk hebben gezien kan een top-tien notering van nieuw lid John Mens geen verrassing zijn, een vijfde plaats is echter bijzonder goed. Tot slot de grootste verrassing. Michel van Tilborg lijkt lange tijd deze editie te gaan winnen (?!?) Pas de als een na laatste gestarte Rob Naaijkens weet hem uiteindelijk af te stoppen. Met slechts twee seconde voorsprong voorkomt hij een stunt van jawelste. Michel heeft echter een tijdje met een van achter komende toergroep mee gereden waardoor het bestuur besloten heeft om hem een straftijd van 1 minuut op te leggen. Er wordt ook een straftijd toegekend aan Piet van Egeraat voor eenzelfde vergrijp. Jammer, maar helaas. Late we hopen dat we bij volgende tijdritten niet tot deze maatregelen ghoeven over te gaan.

Het is niet echt een verrassing dat Rob vandaag de winnaar is. Misschien niet in de best vorm, maar wel altijd 100% gemotiveerd! Frans volgt op drie seconde, René van D op 14 seconde. Dat belooft een spannende tweede tijdrit te worden. Vooralsnog hebben Rob en vooral Frans de beste papieren gezien hun tijdritcapaciteiten in het verleden. Michel, Rene en John mogen dan laten zien of hun fraaie optreden een vervolg zal krijgen.

De korte tijdrit 17 Juni 2007

Een week Sonja Bakker -32 Schapen - 16 koeien - redelijke wind in de rug en VETTE pr’s

Om 09:00 uur verzamelen we zoals gebruikelijk weer met zijn allen bij het vertrekpunt op de Bergse plaat. Reinier is al driftig aan het tellen hoeveel mensen er zijn en ik hoor een vreugde kreet! “30 man” gezamenlijk rijden we naar het tijdrit parcours in Rilland Bath. Onderweg kiest iedereen toch al wel een beetje zijn eigen weg om al warm aan de start te verschijnen en niemand is nerveus. Ook niet als ik aan de voorzitter vraag “en nerveus?” krijg ik als antwoord: “nee het maakt mij niet zoveel uit”. Aangekomen bij de finish staat onze tijdwaarnemer al klaar om de deelnemers in te voeren en rijden we na de startvolgorde doorgekregen te hebben van Daan richting vertrek. Ik tel 32 schapen en 16 koeien die ik gekscherend doorgeef aan John V B en meld dat ik dadelijk weer tel om te kijken of ze er dan ook nog staan.

Bij de start aangekomen bespeur ik bij sommige mensen een kleine nerveusiteit bij het in rijden. Een hele delegatie plassende mannen en zelfs de dames moeten allebei een sanitaire stop uitvoeren alvorens het vertrek maar nerveus “nee joh”. Onze voorzitter paradeert diverse malen rond bij de start met zijn gladde benen en tijdrit stuur op de fiets en kijkt hij iedereen wel erg lachend aan. Iets wat bij mij opwekt van “jullie heb ik allemaal al in de zak zitten”. Maar nerveus is de voorzitter totaal niet. J . Dan volgt de start. Ik vertrek na onze clubkampioen Ivo Smit en rijd voor mij doen een redelijke tijdrit want na een week Sonja bakker is de kracht in de benen niet optimaal. En zaterdag hadden we een SAS dag (schijt aan Sonja)! Kortom, doen wat je moet doen Wallie.

Onderweg lijkt het wel of de wind toch iets opsteekt of komt het door Sonja ?? Na de finish keer ik direct om om te kijken hoe de concurrenten het doen op dat kleine klimmetje. Ik zie menig clublid erg hard naar boven komen en zie zelfs ook dat er diverse clubleden aan het stayeren zijn?!? Wanneer ze mij zien staan kijken denken ze “shit”. Een enkel (vrij nieuw) clublid laat zich dan ook gelijk uit de groep lossen om zo niet genoemd te worden als “stayer” maar ook diverse leden zien mij te laat en zitten erg hard mee te rijden in een groep van de Heidestoempers. (Die mensen voelen best aan wie ik bedoel) Ook zijn er leden die er zelfs last van hebben. Zoals John M. Hij heeft erg veel last want de groep rijd langzamer dan John M en hij wilt er voorbij maar de kleine lage Lotus auto’s zitten John M meer dan dwars! Ook Rene K zit zelfs voor aan een peloton die netjes bij hem in het wiel kruipen en niet andersom was een leuk gezicht , maar die mensen die gestayerd hebben (weten zelf wel wie ik heb gezien) rijden dan ook in het klassement een erge vette PR.

Terug naar huis rijdend hoor ik dat we een extra lusje doen, maar ik dacht dat we de korte tijdrit speciaal op vaderdag doen om zo op tijd thuis te kunnen zijn maar menig clublid denkt er anders over en koersen we richting Ossendrecht waar ik links af sla samen met Sjoerd B en Rob N.
We rijden netjes naar huis en de wild west verhalen over de tijdrit passeren ons en CALFVEN.

Walter Lulofs

Mijn eerste tijdrit…….

Na 14 gewone zondagochtendritten met een finale, was het voor mij afgelopen zondag net als voor die 54 andere wielerfanaten een speciale dag.

Van de 55 wielerkanonnen stonden er 33 klaar om van bij de Kajuit te gaan vertrekken, naar het tijdritparcours bij Waarde. Bij sommige was de spanning al van het gezicht te lezen tijdens het tochtje richting Kreekraksluizen. In deze aanloop naar de tijdrit, brak de groep al op verschillende plaatsen door de harde zuidwestelijke wind. Ook de groep waar ik me in bevond moest eraf, en ik besloot net voor de brug bij Bath maar te proberen het gat dicht te rijden, en zo ook mijn stramme benen te testen. En stram voelden ze aan. Dit als gevolg van de vrijdagtraining die in het teken stond van sprintsnelheid ontwikkelen, want volgens de Beer was deze zeer onder de maat, en dit klopte ook wel. Dus Frank T maar geconsulteerd over de zwakke sprint, en direct legde hij me een training op, en gedwee zoals ik ben heb ik deze dus letterlijk uitgevoerd, dit dus afgelopen vrijdag.

Onderweg zei Frank nog “ ik verwacht nu minimaal een top tien klassering van jou” dus ja dan moet je wel he. Aangekomen bij de finishlijn werd er nog wat gedold, sommige zeiden niets meer, en ik voelde ook een bepaalde spanning opkomen. Het was vandaag gewoon iedereen alleen, en dat geeft een heerlijk gevoel. Nadat Daan, die weer goed hersteld leek na zijn rempartij voor een nest fazanten, de nodige info aan zijn zwager Arthur had doorgespeeld, en wat steekpenningen had toegestoken om zijn tijd een beetje aan te passen, reden we rustig richting het startpunt. Hierbij viel mij op dat sommigen niet echt op deze discipline zitten te wachten, en andere er zichzelf helemaal voor prepareren, ik moet bekennen ik ben afgelopen week ook even wezen kijken, om me in te stellen op het parcours. Onderweg heb ik nog wat info bij Frans G, de winnaar van de afgelopen twee jaren opgehaald, of dit de oorzaak is dat dit jaar de eerste plaats moest af staan aan een andere geweldenaar weet ik niet maar ik hoop het niet, anders kan ik voorlopig elke info vergeten.

Nadat Wouter van W als eerste met de MP 3, met opzwepende muziek in zijn oor was gestart begon ik mezelf warm te rijden. Kon ik mooi het rondje van de 16,5 km tijdrit verkennen. Langzaam begon ik mijn hartslag op te voeren. Ik zou achter Rene K starten, maar voor voorzitter Rene. 1 ding speelde in mijn hoofd ik wil 1 ding kost wat kost voorkomen, nl dat voorzitter Rene met die glimmende blik voorbij zou komen. Ik had geen idee wat ik ervan moest verwachten. Kun je 1 minuut verliezen op 6,5 km…..??? ik wist het niet. Nadat Govert de bochten steenvrij had gemaakt stuurde hij de renners op weg . Opvallend vond ik de vele tourclubs die zich op ONS parcours bevonden, en dit was vrij storend. Ook bleek er een autodag te zijn georganiseerd die tevens in tegengestelde richting het parcours bevolkten.

Opletten zou het dus worden. Inmiddels zag ik de toppers van vorige editie langzaam naar de start komen. En daar ging Rene K. Nu dus mijn beurt. Ik ging aan de deurkruk van de bus hangen, en Govert telde af en 1 minuut na Rene K, was daar de start van mijn eerste tijdrit. Ik merkte al snel dat het begin lekker liep, en snelheden van in de 50 waren mogelijk, ik wist wel dat ik er niet gelijk alles uit moest halen, daar dit later misschien zou opbreken. Na de eerste 1,5 kilometer liet ik het tempo bewust iets zakken richting 44 km/u om wat over te houden. Ik zag heel erg ver weg Rene K zwoegen als een klein blauw stipje, van dichtbij is dit echter toch anders ;-) Maar plots zag ik hem niet meer, wel zag ik een groep van de Heidestoempers rijden, dit lint van gele rijders afzoekend, bleek Rene K de kop van deze groep te pakken te hebben, en de gehele gele sliert meeslepend in zijn wiel. Het ging steeds moeizamer, vooral bij de bocht naar rechts, hier stonden ook Wally en Frank de renners aan te moedigen, echter was het ook hier dat ik helaas wat tijd verloor, ik merkte dat het hier moeilijk ging, en ging terugschakelen, achteraf was dit niet nodig geweest, maar ik wist niet hoelang dit stuk zou duren. Hier zakte de snelheid onder de 40. De Heidestoempers hadden bij Rene moeten lossen en ik wilde er nu langs helaas voor mij kwam er een auto uit tegengestelde richting en worstelde ik me door de groep naar voren, en kreeg ik ook nog een scheldkannonade over me heen. Ik dacht nog harder harder harder…. In de verte zag ik de windmolens, ze leken steeds verder weg te waaien. Het laatste stuk was een drama, alles eruit dacht ik maar de benen waren verzuurt, en het groepje blauwe renners bij de finishlijn in de verte leek maar niet dichterbij te komen. Gelukkig was bij 8.48 daar de witte lijn. Maar wat zaten mijn benen stuk, heerlijk. Het bleek uiteindelijk goed voor een verdienstelijke vijfde plaats, een grote verassing was het geweldige presteren van Sjelleke die op formidabele wijze de tweede plek voor zich opeiste, op slechts twee seconden van winnaar Rob Naaijkens. Hierna reden we in een gesloten formatie naar de Kajuit ;-), niet dus, er werd nog aardig doorgehaald, wat de benen nog verder sloopte. In de Kajuit werd onder het genot van een appelflap en een bakje ( zuivere ) koffie de uitslag bekend gemaakt. Terugkijkend op deze zondag kan ik zeggen dat ik het een speciale ervaring vond, welke een welkome doorbreking is van ons wekelijkse tochtje. Ik zou zeggen op naar de volgende ervaring voor wat mij betreft as zaterdag de Ardennen in, heerlijk.

Gegroet John M.