DO THE RIDE (IN BELGIUM!)

Voor de tweede maal in onze clubhistorie rijdt een (wel erg klein) deel van onze club the Ride for the Roses in Bredene, België. Het concept hoef ik verder niet uit te leggen. Verschil met de Nederlandse versie is de kleinschaligheid. Niet de immense rennerszee van 8000 man, maar ‘slechts’ een peloton van zo’n 1000 man, schat ik, doet hier mee aan het initiatief van Lance Armstrong. Dit jaar is het hier eerste lustrum! Voor de vijfde keer vertrek en finish in dit kustplaatsje.

Verschil met twee jaar geleden is de op de eerste plaats de afstand. Toen reden we in 160 km op en neer naar Gent terwijl nu de teller tot ongeveer 110 kilometer reikt. Tweede verschil, echt iets Hollands!, is de prijs voor een parkeerkaartje. Uiteraard zetten we onze twee auto’s op dezelfde parkeerhaven neer als twee jaar eerder. Toen was het gratis op zondag. Nu werd ons verzocht even 20 euro per auto af te tikken! Dus niet en na het omkleden werden de bolides netjes een eindje verder op gratis neer gezet.

Twee auto’s zo als ik al vermelde. Slechts 5 leden en erelid Ron Tax kwamen uiteindelijk af op deze tocht. De zon scheen uitbundig, het waaide een weinig uit oostelijke richting en het was gewoon erg fris die ochtend. Dus even twijfels over wat aan te trekken en variërend van kort tenue tot jasjes en armstukken maakte iedereen zijn keuze. Precies om 10 uur zou de start zijn. Door een plaatselijke schoonheid met een niiet al te toonvaste stem werd ‘The Rose’ gezongen en daarna vertrokken we in zuidelijke richting. De vaste voorrijders onderhielden een redelijk tempo en omdat we in die beginfase vrij veel lange rechte wegen ‘bewandelden’ konden we lekker constant rijden. Er was zodoende tijd om wat te kletsen en wat foto’s en filmpjes te maken.

Halverwege was er de rustplaats. Iets wat in de Hollandse versie niet zit trouwens maar waar hier blijkbaar veel waarde aan gehecht wordt. Maar liefst een vol uur waren we te gast in het kleine plaatsje Lo-Reninge, inclusief stadsrechten, jawel! Hier was het trouwens prima verzorgd. Je kon drinken krijgen, zelfs Jupiler, en ook voor broodjes en koekjes was gezorgd! Op het podium stond een percussiegroep zijn best te doen om de sfeer er in te brengen. Dat lukte prima alhoewel ik denk dat het lekker brandende zonnetje meer zijn bijdrage daaraan leverde! Keurig op schema vertrokken we een uur later weer terug naar Bredene.

Nu volgde een wat moeilijkere fase in de tocht. Niet conditioneel voor ons, maar meer omdat het nu onrustig was. Een aantal deelnemers heeft blijkbaar last met de afstand want ik zie in korte tijd drie valpartijen. Allemaal ‘zonder erg’, maar het gaf wel aan dat het nu flink oppassen geblazen was. Ook gaat het tempo nu flink op en neer en hoewel we nooit echt tot stilstaand komen scheelde het een paar keer niet veel. Gelukkig werd het na een krap uurtje weer een stuk ‘rustiger’, temeer omdat we nu ook brede wegen voorgeschoteld kregen en we de wind meer en mee in de rug hadden.

Zo reden we iets voor drieën weer de boulevard van Bredene op. Het meeste last had ik van mijn polsen omdat ik constant de hele rit op mijn remgrepen heb geleund en behoorlijk heb moeten remmen vandaag! Dat is het nadeel van zo’n rit. Maar verder was het leuk en gezellig. Na afloop nemen we onze roos in ontvangst en krijgen we nog wat te drinken. Daarna snel naar de auto’s, omkleden en wegwezen naar Bergen. Om kwart voor vijf zijn we weer thuis en drinken we nog iets op de Boulevard. Daarna gaat iedereen weer zijn eigen weg, een mooie ervaring rijker!

Daan van Dommele.