GROTE OPKOMST ZATERDAG-ARDENNENRIT

Afgelopen dinsdag met Rob Naaijkens afgesproken om met de club mee te gaan naar de Ardennen in het kader van het maandelijkse uitstapje van de club. Via onze voorzitter vernamen we dat we met 12 man zouden zijn. (Eigenlijk 11 en één vrouw, sorry Corrie!). Uiteindelijk zou ook Renzo nog aanschuiven waardoor het peloton maar liefst 13 TC-ers groot was want ook Robbert, John M, René P, Jan Ha, Walter, Jos, Hylke en Rob Franken waren van de partij!

De weersvoorspellingen waren niet helemaal hoopgevend: Vanuit het zuiden opkomende bewolking gevolgd door buien. Ook zou er een stevig wind staan uit zuidoostelijke richting. Niet dat dat de pret zou drukken overigens. De heen reis ging voorspoedig zonder files of ander ongemak. Alleen had voorrijder René zijn tom-tom geprogrammeerd op ‘Kortste Route’. Kort zal tie best wel geweest zijn maar die karrensporen die we voorgeschoteld kregen waren beslist niet de snelste route! Nadat we snelweg af waren gingen we kriskras door het landschap om uiteindelijk vlak bij de camping uit te komen. Etappe 1 was volbracht.

René had een route uitgezet die grotendeels de bestaande ‘Route des Sommets Lienne et Ambleve?’ zou volgen. Het zouden ongeveer tussen de 80 en 90 kilometers gaan worden met een aantal voor ons bekende heuveltjes. Vertrek- en eindpunt was camping Les Salins, een plek waar we al eerder met de club ook gestart zijn tijdens de reguliere Ardennenritten van een paar jaar geleden. Bij aankomst bleek dat het sanitair er pico-bello en zo te zien gloedje nieuw bij lag. Aangezien Jos, zoals te verwachten was, de herentoilet langdurig bezet hield piepte ik snel even bij de dames binnen. En hoewel de WC er echt hetzelfde uit ziet is het toch wel een bijzonder gewaarwording. Corrie had er in ieder geval geen bezwaar tegen (denk ik)!

Nog steeds schijnt het zonnetje wanneer we ons aan de wegkant omkleden. Alhoewel er al duidelijk bewolking te zien is, is het uit de wind een heerlijk temperatuurtje. Uit ervaring weet ik dat je toch nog wel frisjes kan zijn hier, zeker tijdens de afdalingen. In eerste instantie wil ik dan ook gewoon shirt lange mouw aantrekken. Maar na enige opmerkingen van andere leden laat ik me toch overhalen om iets meer zomers aan te trekken. Daar zou ik later wel spijt van krijgen trouwens. En niet alleen ik…. Maar goed. Wanneer iedereen zo ver is wordt het tijd om op pad te gaan en rijden we gemoedelijk richting Liernieux.

Al binnen een paar kilometer mag ik stoppen omdat de bidon uit mijn houder gesprongen is. Regelmatige vertoevers in de Ardennen zal dit verschijnsel waarschijnlijk niet onbekend zijn. De weg is hier zo onnoemelijk slecht van kwaliteit dat je je soms afvraagt of het niet Parijs-Roubaix is waar we in terecht gekomen zijn. En hoewel we ook wel hele stukken op nieuw en glad asfalt hebben gereden, zijn veel stukken een hobbelige lappendeken van asfaltreparaties. Het is duidelijk dat hier al vele jaren alleen opknapwerkzaamheden zijn uitgevoerd.

Maar deze minieme onvolmaaktheden vallen ruimschoots weg tegen de gezelligheid van onze club en de imponerende schoonheid van dit stuk van de Ardennen. We zitten hier in het gebied waar de Ambleve en andere Ardense stroompjes diepe dalen in het heuvelende landschap hebben uitgesleten. Zij zijn er de oorzaak van dat we nu zulke mooie klimmetjes hier kunnen fietsen! Ik heb vandaag weer mogen genieten van de prachtige vergezichten onderweg.

De eerste twintig kilometer gaan heel geleidelijk omhoog. We rijden in een lekker tempo wat voor iedereen goed te doen is. De eerste echte klimmende kilometers krijgen we in Lierneux. Tijdens een Ardennenrit hebben we hier wel eens stil gestaan ivm een plaatselijke kermis. Deze keer moeten we echter weer wachten omdat Walter moeite heeft om de groep te volgen. Later zou blijken dat hij een beginnende keelontsteking onder de leden had. Eenmaal weer allemaal samen maken we ons op voor de eerste kuitenbijter van de dag. De Cote de Brume (183 Cotacol punten), beter bekend als de ‘Tákkenklim’. Tjonge wat een verschrikkelijke puist is dit. Ik ben in ieder geval blij dat ik met voorkennis rond rijd. Deze klim ontploft eventjes na de start om vervolgens wat af te vlakken. Als je denkt dat je dan bijna boven bent dan komt de verrassing na de bocht want dan aanschouw je deel twee en stijgt het klimmingspercentage weer explosief. Voor het eerst vandaag wordt de hele groep uit elkaar gereden. De mannen met de klimbenen komen nu vanzelf boven drijven. Het zijn Rob N en Hylke die als eerste boven komen, niet voor het laatst vandaag! Walter en Jos slaan deze klim trouwens over en rijden direct door naar Trois Ponts.

In het dorp van de drie bruggen kiezen we de route naar de volgende klim: de Mont de Fosse (154 Cotacol punten). Een klim met een steil begin. Sommigen, onder leiding van René en René, kiezen voor de extreem steile binnendoor weg terwijl de anderen de ‘normale’ route buitenom nemen. Daarna is de klim niet bijzonder steil maar houdt wel lekker lang aan. Bovenop gekomen sta ik een partij kou te leiden en ben erg blij dat ik het windjasje van Rob N aan mag trekken. De keuze voor de korte mouwtjes was dus duidelijk een verkeerde. De zon is compleet verdwenen achter de bewolking en de alsmaar aantrekkende wind voelt fris aan. Ook Corrie heeft het een partij koud, getuige het kippenvel op haar afgetrainde (en Maljorca-bruine) lichaam. Hierboven is het even telefoneren naar Jos en Walter. We hadden ze verwacht hier aan te treffen, maar zij zijn inmiddels al aan de volgende klim begonnen: de Wannes.

We zijn dan al over de helft en mijn benen voelen als enige plekje op mijn lichaam zich nog prima. Verder heb ik het koud en heb ik buikpijn. Maar onderweg heb ik tot mijn verbazing steeds weer deelnemers aan de toertocht LBL ingehaald. Schijnbaar met speels gemak want velen van hen rijden rond op een pielverzetje. Geen wonder dat ze totaal geen snelheid hebben. Ik ga er vanuit dat zij er dan al meer dan 100 km op hebben zitten en wij nog relatief fris zijn. Maar goed, ik zet mijn persoonlijke ongemakken opzij en ook wij gaan op weg naar de lastigste klim van de dag: de Wannes (202 cotacol punten). Een klim met op en neer gaan en een paar heftige stukken erin. Als ik deze goed doorkom heb ik het ergste gehad voor vandaag weet ik. Ook nu klim ik weer redelijk gemakkelijk naar boven. Onderaan de klim ben ik even gestopt om mijn windjasje uit te doen en begin als laatste van de groep.

Na de Wannes dalen we in een moordend tempo, mijn teller geeft een maximum van 77 km/uur aan!, naar Stavelot. Via de Haute Levée (201 Cotacol punten) verlaten we al weer snel dit stadje. De klim zelf is wel aardig, de entourage is zwaar onder nul. De weg is via betonnen afzettingen in twee weghelften gescheiden en de auto’s hebben moeite om ons op dit smalle deel te passeren. We komen nu terecht in een toerclub uit Ieper. Drukte alom dus! Eenmaal boven slaan we rechtsaf en is het opletten om de afslag binnendoor naar de Rosier niet te missen. Rob N en Hylke zijn wederom als eerste boven maar zien de afslag over het hoofd en dalen gezellig af met extra kilometers op de koop toe!

Nog één laatste klim volgt nu. De Rosier die we langs de zuidkant pakken. (272 Cotacol punten) De hoeveelheid cotacol punten zal wel met de lengte te maken hebben want echt steil is deze heuvel niet. Ik ben net goed en wel op gang wanneer ik gebeld wordt door Rob. Hij heeft bemerkt dat ze fout gereden zijn en vraagt zich af hoe hij het beste kan rijden. Er zit voor hen niets op dan via een lusje naar de voet van de Rosier te komen en alsnog aan de klim te beginnen. Hij en Hylke zullen dit keer dus niet als eerste maar als laatste boven komen! De rest zal daar dan op hun wachten.

Van dat wachten komt niet veel omdat nu meer mensen het koud krijgen. Samen met René wacht ik op de achterblijvers terwijl de rest aan de afdaling naar La Gleize begint. Hier ligt de weg er gelukkig prima bij en kan er weer flink vaart gemaakt worden. In La Gleize worden we herenigd en vangen we met z’n 11ven de laatste kilometers aan. Walter en Jos zitten dan inmiddels al aan de dis op de camping. René Punt loodst ons binnendoor terug terwijl voor een aantal de kilometers beginnen te tellen. Het snot uit de neus en de knalrode tronie van Jan Haverhoek spreken wat dat betreft boekdelen!

Even later zijn we terug bij de auto’s en gaat iedereen zich omkleden. In de kantine nemen we rondje om te klinken op de leuke rit van vandaag en ben ik weer blij dat we allemaal zonder kleerscheuren zijn thuis gekomen!!

Daan van Dommele