SPRINTERS EN NIET SPRINTERS IN DE FINALE.

Hierbij wil ik mijn verhaal schrijven over het hoe en wat in de A finale en hoe ik die beleef door mijn eigen brilletje....
Want er wordt nogal wat geschreven over mijn rijstijl in die bewuste finales, maar het leuke hiervan is dat degene die het verslag normaal doet niet weet hoe dit tot stand is gekomen en dat ik dus als sprinter bestempeld wordt....
Nou, ik zal dat speciaal voor Daan eens uitleggen hoe dat zit want er zijn dingen die onderweg in de finale gebeuren die hij niet weet of niet wil zien of niet gezien kan hebben omdat hij er dood simpel niet bij was op de juiste momenten.

De aller eerste finale die wij in het begin van het seizoen hebben gehad heb ik de helft alleen voorop gereden (niet slecht voor een sprinter en plakker toch of wel ?), op het moment dat ik wordt bijgehaald door de groep komt Frans mij als eerste en enigste voorbij en nummer 2 van de groep die duikt gelijk in mijn wiel en dat was Charl dus rij ik maar weer naar Frans om de groep bij elkaar te houden.
Bij het afdraaien van de westelaarstraat naar de Tol springen Rene v D en Ton weg en ze kijken massaal naar mij of ik het dan maar even wil dichten en dat wil ik wel maar aangezien Charl daar nog steeds in mijn wiel zit en met alle respect voor Charl maar dat is zoals jullie weten ook een zeer rappe sprinter dus ik besluit gewoon om die 2 te laten rijden en Charl niet in zetel naar de sreep te brengen.

Een finale vanuit Huijbergen naar de Tol waar Dennis en Charl gelijk vanuit het begin weg reden was een knappe prestatie van die 2 mannen maar in de achtervolging waar ik in het begin ook meedraaide was het steeds Frenk die steeds irritant in de 2e of 3e stek ging zitten zonder ook maar een meter kop te doen besluit ik gewoon om Dennis en Charl te laten rijden. Ik heb me daar dus ook achter in de groep geplaatst om een ander die wel wil niet in de weg te rijden en ondanks verwoede pogingen van Daan en Sjel kregen ze het gat niet dicht maar tot mijn vebazing liepen de andere 2 ook niet verder uit en bleven ze binnen jump afstand.
Sorry jongens maar wat jullie niet lukte,lukt mij wel. Iin 1 ruk er naar toe met Dolf (weer een sprinter) in mijn wiel en het was er op en er over.

Er was ook een finale waar Frans en Rene v D in het begin weg gingen en gelijk een groot gat sloegen en niemand reageert tot ik aanzet en Rob N meekrijg in het wiel met de rest van de groep. Ik nader tot 50m en denk: ik breng de rest wel erg gemakkelijk terug en stop ermee waarbij ook de rest de benen stil houd behalve Charl die maakt er slim genoeg goed gebruik van, overbrugt die laatste 50m alleen en de rest kijkt naar mij, maar jammer jongens ik doe niet alles wat jullie graag zouden willen want finale is leuk maar voor bepaalde mensen is het puur ernst
maar voor mij bijft het een spel.

En wat denk je van een finale waar je 3x achter elkaar gaat en even zoveel keren Dolf en Frenk in je wiel krijgt zonder dat ze ook maar een meter kop doen dan moet je van mij echt niet verwachten dat ik door ga maar dan zet ik me achter in de groep en degene die weg is heeft dan geluk dat de rest niet wil rijden maar ja dan ben ik ineens een plakker en sprinter. Nou Daan om even je geheugen op te frissen er zijn nog 4 sprinters bij de A en als je je broer Jan Kees er ook bij telt dan zijn het er 5. Dus in totaal hebben we 6 sprinters van die 6 zijn er 2 die wel demarreren( Johnny en Rene vD) er zijn er 2 (Charl en Dolf die mee springen maar zelf niet demareren) en 2 (Frenk en Jan Kees die gewoon mee rijden).
Ik wil geen van deze boven genoemde renners tegen het hoofd stoten want ze kunnen allemaal hard fietsen en iedereen heeft zijn eigen rijstijl en ik ben zeer zeker geen plakker ook niet in de wedstrijden die ik samen met Charl rijdt en daar wordt echt harder gereden dan in onze finale. Voor een niet sprinter is het zeer frustrerend dat ze de sprinters er niet altijd af kunnen rijden want een niet sprinter moet alleen aankomen.
Het liefste wat ik doe is aanvallen maar dat wordt vaak onmogelijk gemaakt door renners die wel meegaan maar niet overnemen en dan schakel ik over op mijn ander wapen een ander laten weg rijden en dan maar kijken hoe de laatste kilometer loopt of alleen of samen en anders doe ik niks.
Oja de laatste die ik won had ik de dag ervoor een individuele tijdrit gereden van 27,7 km met een gem. van 39,1 met veel wind dus de andere dag voelde ik mijn benen wel dus besloot ik al snel om het er maar bij te laten en achterin te gaan rijden en de rest het maar uit te laten vechten maar er kwam niemand weg dus ging ik zelf de laatste paar honderd meter maar en wat schetst mijn verbazing de rest kon of wilde niet volgen, dat was mischien niet netjes van me maar dat is koers en je wordt plakker genoemd dus ja wat doe dan............
Dus Daan: blijven aanvallen er komt een tijd dat er dan ook naar mij gekeken wordt en dan ben jij de winnaar want aanval lust heb je genoeg dus moet het een keer lukken, want ook jij mag van mij winnen zoals iedereen dat van mij mag.
Ik hoop dat het voor iedereen duidelijk is geworden dat ik op deze manier tegen wil en dank een andere tactiek moet aanpassen dan dat geen wat ik het liefste doe en dat is aanvallend rijden.
Niet iedereen kan natuurlijk tevreden zijn over de finale maar ik hoop dat we toch weer mooie finales tegemoet gaan en dat niemand bang is om
zijn benen zeer te doen.

Groetjes en tot de volgende sportieve finale,

Johnny de Bruijne