Iedere week weer die vragen en verzoeken om ook lid te mogen worden van het Pattexteam.

De markiezaters die al wat  langer mee rijden, weten inmiddels wel dat het maar aan weinigen  gegund is om bij dit aparte clubje te kunnen komen rijden .Ze weten wel dat je er  flink wat, enigszins ongebruikelijk, talenten  voor moet hebben. Maar die nieuwe…

Iedere week weer denken ze dat met een beetje globaal aan de voorwaarden voldoen, ze er wel in kunnen komen. Ja, die 12 euro 50 lidmaatschap, die kunnen ze allemaal wel betalen, maar dan.. Ze onderschatten het volledig en weten echt niet wat het allemaal betekent, dat plakken.

Maar heren, plakker zijn zit in je bloed als cholesterol in je aderen.

Je bent er mee geboren. Als ik naar mezelf kijk, ik had het zelfs nog eerder. Ik wou zo graag nog even blijven plakken dat ik me bij mijn geboorte nog vast hield aan  de eierstokken. Ze moesten  me zelfs  met de tang verlossen. Ook heb ik lang in het onderwijs gezeten, ik bleef steeds nog een jaartje plakken. Ik ben al 36 jaar bij dezelfde vrouw. Ik woon al heel lang in het zelfde huis.  Kijk dat bedoel ik nou allemaal met plakken. Zo moet het ongeveer bij je van binnen zijn.

Maar als ik dan naar jullie kijk, in de finale of in een mooie klim, dan denk ik af en toe: waar halen ze het lef vandaan om nog maar te vragen of ze lid mogen worden. Het lijkt  soms wel een stel vlooien. Hup, daar springt er weer heen  en hup een paar honderd meter verder zittie weer in de groep, en zo gaat het maar door.Gek wordt ik er van, al dat gespring. Rij gewoon lekker  in de groep, een beetje kletsen, na afloop een bakkie koffie, dat is toch veel rustiger voor iedereen? Maar nee hoor, van voor naar achter, in de groep, naar de kopgroep, weer uit de kopgroep, weer in de groep daarachter..

Heel af en toe denk ik: zou het ze dan toch een beetje gaan lukken? Als er bijvoorbeeld per ongeluk een gaatje gevallen is en er rijdt iemand dat weer dicht dan zie ik zo’n  semi aspirant lid  kilometers in het wiel zitten. Goed zo, denk ik dan. Maar ja, dan net op het moment dat het echte plakkersbloed naar boven moet komen zie ik hem er ineens weer overheen springen en de laatste twee honderd meter het gat alleen dichtrijden. Nou, zo kom je nooit hoor. Een echte pattexer  blijft aan dat wiel plakken als een schaamluis in een bilspleet en laat die ander de eer en de voldoening om het gat helemaal dicht te rijden.

En dan die verhalen van: “Ja, ik ben gek ik ga het gat voor een ander niet dichtrijden” Natuurlijke hartsikke goed, een echte plakker waardig, maar spring dan niet ineens naar die kopgroep toe!

Het mooiste voorbeeld, en ik heb het echt niet van mijzelf, maar las het gewoon op de site, is van iemand die er prat op ging de hele finale in het wiel te hebben gezeten. Goed zo, denk ik dan als ik dat lees, die gaat er misschien  in de toekomst wel komen.

Maar dan schrijft hij dat hij de laatste paar meter uit het wiel kwam en bovendien nog won ook!! Ja, een mooier voorbeeld had hij niet kunnen geven. Zo wordt je natuurlijk nooit lid. Een echte plakker wint nooit, maar blijft in het wiel tot over de streep, ja, tot aan de koffie. Wat…, hij wacht zelfs totdat iemand  een kopje heeft volgeschonken en pakt het dan gauw mee.

En zo zie ik het iedere week weer hoofdschuddend aan. Voor de start steeds weer die vragen. En onderweg die pogingen die allemaal tot mislukken gedoemd zijn.Of het nou gewoon in de finale is of op een berg, het vlooiencircus is er niets bij. Natuurlijk mag het wel, kan mij het schelen, al spring je duizend keer weg, al vlieg je honderd keer een berg op en af,maar vraag dan niet steeds of je bij de Pattexsers mag komen! Voor mijn part richt je zelf een teampje op. Noem het het vlooien team, of het vlooiencircus, of zo iets, maar val mij niet meer lastig.

Mocht je echter  in de toekomst de ambitie voelen  er echt alles, maar dan ook alles voor  te willen doen, dan zal ik nog een keer proberen uit te leggen wat eigenlijk het echte plakken is.

Plakken is .., ja, het  zo’n natuurlijke eigenschap dat ik het eigenlijk zelf moeilijk uit kan leggen, maar plakken  is zo ongeveer  als de laatste verjaardagsgasten de volgende morgen nog op je bank je bier op zitten te zuipen. Zo iets. 

Of  als er na vijf keer drie velletjes nog steeds de strepen in je onderbroek zitten, dat is plakken.

Als je schoonmoeder na de bevalling van je eerste, op kraamvisite komt en er nog is als tie voor het eerst naar school gaat. Dat is wat ik bedoel.

Of als je voor de vijfde keer in een maand wegens bumperkleven te gast bent bij  Blik op de weg .

Of per ongeluk het tubetje pattex van je nachtkastje pakt, in plaats van je tube glijmiddel, dat is pas echt plakken.

Beginnen jullie  nou een beetje te snappen dat plakken geen kunstje is, maar  een gevoel, een levenswijze.? Het gaat niet alleen om het fietsen, nee , het gaat veel verder. Als je gaat eten bijvoorbeeld, niet gewoon maar alles wat voor je neus staat opeten, of Sonja Bakkeren of zo iets. Nee, “s-morgens een boterham met een plakkaas, in de middag een plak melk bij je brood, avonds als groente wat plaksoy, of anders een lekker bord plaggetti. Je mag natuurlijk zelf daar af en toe wat in wijzigen, als je de diepere bedoelingen maar snapt.

Als je dat allemaal een beetje gaat voelen, als je er verlangen naar krijgt, als het niet meer uit je gedachte gaat, dan kan je het pas echt gaan beoefenen. En reken er maar op dat ik dat zal zien, zal herkennen. Pas dan zal het moment komen dat je lid mag worden van het PATTEX team.

Tot die tijd: vriendelijke groeten, en succes met jullie eigen team.

De Ploeglijder van het enige echte Pattexteam

RS.