Marathonbelevenissen van Adri de Roon..

Adri de Roon is een bijzonder clublid. Hij heeft het meeste plezier als het zwaar is en vooral lang duurt. Ik heb het dan over ATB-en. In voorbereiding op de Bart Brentjes Challenge rijdt hij ATB marathons van rond de 100 km(!) Hieronder zijn belevenissen, opgetekend door hemzelf.....

Afgelopen zondag 14 oktober was het dan zover: de Bart Brentjes Challenge (BBC). Hieronder het verslag van deze ATB-Cyclo over 98 km. Adri werd hierin 42ste van de 669!! gestarte heren voor de 100 km tourtocht. Ook liet hij nog 86 wedstrijdrijders achter zich! Zijn tijd was 4 uur en 23 minuten.

Bart Brentjes Challenge.

Eindelijk, de lang verwachtte rit door het Limburgse was daar: 14 okt. De BBC, 100 km door Limburg over de onverharde paden. Met voldoende training en goede benen stond ik aan de start. Het was me gelukt om in het 1e startvak te staan. Ik moest wel een half uur wachtten in de kou ( 3-4 graden). Voor ons de team-inschrijvers en de wedstrijdrijders.

Een kwartier na de “toppers” werden we ook losgelaten en kon de jacht op de wedstrijdrijders beginnen. Jammer was wel dat door de grote groep die tegelijkertijd start er ook veel, te veel oponthoud is. Soms zelfs zo vaak dat je bijna stapvoets moet rijden! Dit is balen ,want ik had benen om 100 km plankgas te rijden. Als 1e krijgen we een modderstuk van een aantal kilometers wat meer leek op een mergelbrij van modder en specie. Het zou niet de laatste modderstrook zijn vandaag. Dan maar wachten tot de klimmen om wat mensen in te halen. Dat lukt goed maar de groep blijft echter groot waardoor op hele steile klimmen je te voet komt te staan. Pannenkoeken, denk je dan! Als ik wilde lopen was ik wel hardloper geworden.

Zorgen dat je op het verharde er zoveel mogelijk kunt inhalen, zodoende halen we al vrij snel wat wedstrijdrijders in. In zo’n groep kun je tenminste fietsend naar boven. De klimmetjes zijn voorwaar geen eitje; allen schommelend rond de 20 % en dat op keien en kiezels. Tel daar de aanwezige boomstronken bij op en je hebt een echte klim (niet zoals op asfalt dus!). De afdalingen waren een ander verhaal. De paden waren smal en vol met stenen of smal berijdbaar of er was helemaal geen pad! Alleen maar kleine en grote keien en schuin opstaande randen. Blind gaan was niet de optie, technisch rijden wel en ondanks dat toch met 65p/u naar beneden.

Maar goed dat ik verse remblokken had gezet, daar er een behoorlijk aantal zeer scherpe bochten in zaten die je vrij laat kon zien. De bandjes hebben regelmatig volledig geblokkeerd tijdens de remactie’s. Diverse anderen haalden de bocht niet en vlogen het bos in. Dat de stenen in zeer ruime mate aanwezig waren bleek uit het grote aantal lekke banden. Ik schat dat ik er ongeveer 40 langs de kant heb zien staan. Ook mensen met gebroken kettingen behoorde tot de slachtoffers. Gelukkig heb ik zelf geen pech gehad.

Na de 1e stop, waar de splitsing 50-70 en 100 km was, kregen we wat meer ruimte en kon het tempo omhoog. De illusie om binnen 30 minuten van BB te eindigen had ik al in de ijskast gezet. Dat moet volgend jaar maar als ik een licentie heb. Steeds meer wedstrijdrijders die de rol gelost hadden vormen groepjes waarmee je door Limburg crost. Op de klimmetjes voel ik telkens dat de benen heel goed zijn daar de wedstrijdrijders deels moeten lossen. Goed voor de motivatie zeg maar! De klim van de Keutenberg, onverhard en heel steil is mooi en wordt kort daarop gevolgd door een klim in het IJzerbos. Daarna is, na wat kleinere, de Bemelenberg aan de beurt: Deels verhard, meest onverhard. Zo volgen er nog een aantal steile klimmetjes kort en lang, waarvan ik de namen echt niet weet, laat staan dat ik ze terug kan vinden. Bij het bord “nog 10 km” rij ik samen met 2 andere zo hard mogelijk naar de streep. Buitenblad erop waar het kan en zo hard mogelijk afdalen wat goed lukt omdat het nu minder druk is. Zo haal ik mijn dagrecord van 70 p/u.

De goede benen zijn het laatste stuk nog steeds goed als we over de weg terug rijden naar Eijsden. Het tempo ligt ronde 40 en sprintend kom ik de streep over in 4.20 uur.
Niet helemaal tevreden. Wellicht door het succes van de BBC is het zo druk is dat je te veel moet lopen naar boven en je lang moet wachten bij oversteekpassages. Ook mis er veel oponthoud hebt door “trechtervorming” en niet altijd de mogelijkheid om in te halen wat ook voor oponthoud zorgt. Oplossing? Een licentie nemen dan kan je vooraan starten! Optie voor volgend jaar. Of we doen met een TC-team !

Adri.

- = - = - = - = -

Ter voorbereiding op de Bart Brentjes Challenge ben ik een aantal Marathons gaan rijden op de ATB. Toegevoegd een verslag uit Mol (B)

08-10-2007 Marathon Mol, 105 km. (Fotoalbum site organisatie)

Jl zondag was de laatste voorbereidingsrit voor de BBC. De start was weer ouderwets vroeg en dus om 06.30 ging ik richting Mol, het strijdtoneel voor vandaag. Deze keer was het een tocht met vrije start en dus geen nerveus gedoe aan het begin. Dat zal volgende week wel anders zijn bij de BBC. Toch komt er al snel een grote groep renners aan waar ik bij aansluit. Een groep renners van de Rabo heeft deze tocht uitgezocht om hun vorm wat aan te scherpen en voeren het tempo behoorlijk op. Snel warm rijden dus!
Het 1e uur wordt gereden met een gemiddelde van iets boven de 29 km/u. Vooral op de vele single-tracks tussen de bomen blijft het tempo hoog liggen. De mannen maken er dan zelf wel een wedstrijd van en zitten elkaar flink op te jagen en proberen elkaar eraf te rijden. Het lijkt de Markies wel op een gewone Zondagochtend! Gewoon doorbijten zeg ik tegen mezelf en zien dat je erbij blijft. Door slim rijden, niet remmen en alles zo technisch mogelijk op zien te lossen kan ik nog steeds bijblijven alhoewel de groep is uitgedund tot 3 man. 2 Rabo,s en 1 Markies. Kort voor de splitsing 70 –100 geven ze aan dat ze de 70 willen doen om zich te sparen voor de BBC. Ik besluit om de 100 (105) verder te doen .Veel anderen zie ik niet meer, maar de benen zijn goed en dus gaat het gas erop en ga ik door tot de streep. Het kost gaandeweg wat moeite om het tempo hoog te houden, maar ik krijg het voor elkaar om na 3.40 uur over de streep te komen.
Met de benen zit het wel goed voor de BBC. Ik ga maar eens proberen wat licentiehouders in te halen volgende week. Jammer dat ze starten met min 10 minuten voorsprong en de anderen om de minuut met groepen van 100. Het is een kwestie van maar hard genoeg naar boven rijden, dan dunt het vanzelf uit. Ik heb er wel vertrouwen in.

Hieronder volgen wat belevenissen van de 1e 2 Marathons.

23-09-2007 100 km Overpelt.
Tijd voor de 2e marathon.Totaal ander parcours heel veel zand en heel veel Belgen. Ik start in groep 08.15 en zie weer veel gesponserde ploegen. Ik blijf maar wat bescheiden wat aan achterkant staan. Helemaal fout! Direkt vanaf de start wordt er in gevlogen, en rijden we via verharde wegen naar het bos. Het lijkt wel een start van een WB-rit. Direkt gaat het al op een zware versnelling en met de vork uitgeschakeld stormen we het bos in. Snel de vork inschakelen en terug die versnelling daar we gelijk al los zand te verwerken krijgen. Als 1 lang lint gaat het peloton door de bossen en door het vele losse zand. Op het volgende verharde stuk zie ik dat ik bij de 1e 20 zit. Oef, dit gaat hard, totaal niet warm gereden en direkt al naar de 180 sl/min. Even doorbijten, denk ik maar.

Zodra we weer het bos in moeten wordt er vol gesprint om daar maar als 1e aan te beginnen. Dit blijft zo de eerste twee uur doorgaan. Ik zie weinig tot niks van de omgeving door al het stof. Links en rechts zie ik mensen vallen in de bocht door het vele zand, en ben vaak blij als we een ½ uur “gewoon“ bospad hebben. Net zoals vorige keer vallen na het tweede uur weer meer en meer mensen af, en worden verzorgingsposten voorbij gescheurd. Na de laatste post is het ong nog 20 km en gaat tempo nog wat omhoog nu het zand gedaan is.

Totaal zwart van het stof raas ik na 3.50 over de streep .9e plek was mijn deel. Zeer tevreden rij ik naar de bus. Dit is het helemaal, dat marathon rijden.

09-09-2007 100 km Eersel.
Zondagvroeg vertrokken richting Eersel voor mijn 1e marathon. De start was rond 08.00 uur voor de mannen van de lange adem. Van opwarmen was geen sprake, dat doe je de eerste 5 km maar. Na het 1e halfuur waarbij het tempo al behoorlijk was reed er een groep met wedstrijdrijders voorbij… Aansluiten en wel direct! … was mijn gedachten. Vanaf dat moment was het volle bak en ieder voor zich. Plakken heeft geen zin, goed sturen wel gezien alle single tracks die we voorgeschoteld kregen. Op de langere rechte stukken gaat het tempo naar de 36-38 p/uur en voor de bochten wordt minimaal afgeremd en na de bocht weer terug omhoog.

Geen moment sta je er bij stil dat je boven de 30 p/u zeer dicht langs de boom rijd. Op de asfaltstroken tussendoor gaat het tempo tot boven de 40! Zowaar niet slecht op een ATB met zachte banden. Na verloop van tijd vallen de overmoedigen er één voor één af en blijven de Maratonisti over. Vooral na 75 km wordt de groep aanmerkelijk kleiner. Als ik om me heen kijk zie ik (hoor ik later) alleen maar wedstrijd rijders. Natuurlijk, ook mijn benen doen zeer maar bij hun vast ook. Er waren verzorgingsposten onderweg, maar daar wordt vrolijk aan voorbij gescheurd. Maar goed dat ik genoeg bij had. Kop over kop wordt er richting het einde gereden om daar na 3.35 uur aan te komen. Dit smaakte naar meer! Op naar de volgende!!

Adri de Roon