Rabo Caubergclinic

Afgelopen zaterdag was het voor mij zover. Op een gedeelte van het parcours van de Amstel Gold Race was een mooie cyclo uitgezet voor zo’n 200 liefhebbers. Al jaren doet de Rabobankploeg dit, sinds een paar jaar in het zuiden van Limburg. Zie ook het verslag van Rene Koolen van vorig jaar. Een geweldige ervaring die ik iedereen kan aanbevelen!

Tussen 10.00 en 10.30 uur wordt je verwacht in de Polfermolen in Valkenburg. Dit is dezelfde sporthal waar ook de toerversie van de AGR begint. Iets voor half negen vertrok ik vanuit Bergen en na een rustige rit kwam ik iets voor tienen de parkeerplaats opgedraaid. Ondanks dat ik dacht dat ik wat aan de vroege kant was, was het al behoorlijk druk. Vanuit de auto loop je naar de sporthal en het eerste dat me opvalt is een oindrukwekkende oranje zee van alle voertuigen die naast de sporthal opgestald staan. Een gedeelte van al die auto’s zal als volgauto van een van de vijftien groepjes dienen, maar ook vrachtwagens en andere voertuigen staan hier opgesteld. Een stukje perfecte marketing en met een goed gevoel meld ik me in de ontvangst van de sporthal. Mijn fiets heb ik al in ‘ons’ eigen vak gezet, inclusief bewaking. Binnen word ik goed ontvangen e uitgelegd waar ik me kan omkleden en waar de koffie is.

We zullen de rest van de dag in groepjes doorbrengen. In de grote zaal staan 30 tafels, twee per groep, waar iedereen een plaatsje zoekt. Mijn nummer voor vandaag is groep 14, achteraf een groep met de ‘beter getrainde’ toerfietser. Op het inschrijfformulier moest je opgeven hoeveel kilometers je per jaar maakt. Toch zaten we ook nog een paar onvervalste pedaleurs tussen die mij schoorvoetend bekende toch wel één keer per week probeerde te trainen. Als ik net zit komt er al een meisje langs met de vraag wat ik wilde drinken en dat ik een stuk overheerlijke ‘échte Limburgse vlaai’ mocht pakken. Het is dan nog geen half elf en dus worden er al voorzichtig wat kontakten gelegd met mijn medegroepsleden. Alles ademt sportiviteit uit, heerlijk!

Dan komt Jan Douwe Kroeske het podium op. Onze groep heeft een eerste klas plekje vlak onder het podium. Jan doet dit al weer vele jaren en uiterst relaxed praat hij het ochtend gedeelte aan elkaar. Het eerste gedeelte bestaat uit filmpjes van rabo verzorgers die wat dingen uitleggen over voeding, training en materiaal. Daarna worden Henny Kuiper en Adri van der Poel naar voren geroepen. Een klein diepte interviewtje, je merkt aan alles dat beide heren geen geboren sprekers zijn, en dan snel overschakelen op een wat langer videootje van beide heren over het parcours. Een paar heuveltjes worden besproken en ook wordt er gewezen op het feit dat veiligheid boven aan staat en we geacht worden de verkeersregels vooral na te leven. Henny en Adri hebben het parcours uitgezet. Volgens mij zijn ze bij onze voorzitter in de leer geweest want ook zij rijgen in korte tijd de acht leukste heuvels aaneen met daartussen nauwelijks één vlakke meter ertussen! Het was wel een feest van herkenning want hele stukken waren bijna een copie van twee weken eerder met de club. Met die uitzondering dat we er vandaag slechts 74 km zouden rijden. Een fluitje van een cent dus.

Zo waren er wel meer overeenkomsten met onze eigen clubrit. Een gezapig tempo, wachten boven aan elke klim maar bovenal een hoop lol. Bij ons groepje is Gerben Löwik geloot. Ook hebben we Rob Harmeling als begeleider. Twee coureurs die zo het theater in kunnen. Meteen heb je de aantrekkingskracht van dit evenement te pakken: het blijkt dat die mannen die je in de zomer op televisie ziet gewoon leuke gasten te zijn die dezelfde passie delen als wij: fietsen. Toch zie je wel verschil als alle profs het podium opkomen. Een aantal straalt niet bepaald uit dat ze er veel zin in hebben. Maar gaanderweg de dag hoor je van veel kanten dat ze bijna allemaal wel plezier hebben gemaakt. Toch moet ik wel zeggen dat het clinic-gehalte tijdens het fietsen zeer beperkt is. Een enkele keer krijg ik advies van Rob Harmeling over mijn manier van dalen, verder is het gewoon fietsen! Dat fietsen gaat prima overigens. Zoals ik vandaag over alle bergjes ga is ook voor mezelf een aangename verrassing. Een paar keer dwaalde ik in gedachte af naar de Vogezen waar ik als een stijve bezemsteel naar boven harkte. Vandaag reed ik op puur op souplesse en dat is toch de lekkerste manier van klimmen! Op deze manier is klimmen een leuke bezigheid. Enige nadeel van deze goede vorm is wel dat er bovenaan gekomen elke keer gewacht moet worden.

Op de Eijsenbosweg worden er foto’s gemaakt. Voor mij is dit de zwaarste heuvel van Limburg en vooral het steile stuk het bos in voel ik goed in de benen, maar vooral in de longen. Het is op zich prima weer maar wel vochtig waardoor ik af en toe last heb van mijn ademhaling. De Fromberg daarna gaat als een zonnetje, net zoals de Keutenberg waar ik na het steile stuk nog genoeg adem over heb om in het tweede gedeelte goed op te schakelen en tempo te maken. De kenners onder ons weten dat er nu nog één berg volgt: De Cauberg. Ik merk dat een aantal kleppers bij mij in de groep al een tijdje aan het inhouden zijn om hier een goede tijd te rijden. Helaas rijden we in de afdaling opeens tussen de auto’s waardoor het opdraaien naar de finishklim niet op snelheid kan. Jammer voor ons want de organisatie had beneden in Valkenburg twee mensen die het kruispunt vrij moesten houden. Dus moest ik mezelf in snelheid trekken en had ik ook de verkeerde versnelling staan. Na even uit de pedalen had ik het ritme weer te pakken en reed ik stug door naar boven. In een tijd van 2:10 bereikte ik de finishvlag. De achtste tijd van de dag! Daarna is het weer ven wachten en rijden we op het gemakje weer terug naar de sporthal. Via de slotklim van onze eigen tocht twee weken eerder in Berg en Terblijt gaat het in razende vaart naar beneden.

Via een grote boog zoals we die ook in de AGR maken komen we weer terug bij de start- en finishplaats. Een ploegmaat van mij wordt door Jan Douwe geïnterviewd omdat hij de snelste klimtijd van vandaag heeft behaald! (1.45m) Daarna is het douchen en mogen we aansluiten aan het prima verzorgde pasta buffet. Ook dit is zoals de rest van de dag perfect verzorgd! Op het podium worden de laatste dingen gezegd en worden Erik Dekker en Breukink nog even op het podium geroepen. Vooral de laatste blinkt uit in nietszeggende opmerkingen en is volgens mij heel blij dat het er allemaal op zit. Peter Post was vroeger ook ploegleider; een heel groot verschil met de bijna apathische Breukink. Jammer. Als ik na afloop nog wat sta na te pratn kom ik ook Corne van Terheijden tegen! Hij zat in groep 5 samen met ao Menchov. Ook hij was heel positief over deze dag.

Het positieve gevoel overheerst toch helemaal. Ik haal mijn groepsfoto op en we krijgen allemaal een fraai wielerboek met veel mooie foto’s en anekdotes. De terugweg gaat net zo vlot als de heenreis en iets na zessen schuif ik thuis bij het gezin aan aan tafel. Een mooie ervaring rijker.

Daan van Dommele