Luik-Bastenaken-Luik
Niet vergeten: schrijf je in voor de Ride for the Roses in Bredene op 14 september as!
Geen rit-verslag van de zondag omdat de regen roet in ons fietseten gooide maar wel een verslag van de zaterdag.
Veel eerder in het jaar hadden wij besloten om, zoals intussen gewoonte getrouw, Luik Bastenaken Luik te fietsen. Afgelopen jaren kozen wij voor de 130 kilometer (uitgezonderd Rene van Dongen, Jan Haverhoek en Johnny) maar dit jaar beloten wij om de 170 km te starten. Jos en Rene Koole hielden het bij de 130. De animo voor dit soort klassiekers neemt de laatste jaren weer sterk toe want reeds begin july waren alle startbewijzen (5000) vergeven,
Om 5 uur pik ik Piet Suijkerbuijk op waarna wij Renzo gaan ophalen. De beloofde striptease act van Jolanda (vrouw van Renzo, red) blijft uit maar Renzo heeft wel voor een goede bak koffie gezorgd. Om iets voor half 6 vertrekken wij met drieen naar Luik waar wij om 7 uur arriveren en John Mens en Joop ontmoeten. Iets voor half 8 starten wij dus met 5 markiezen, alle vijf strak in club tenue. Eerst zwaaien wij Rene van Dongen en Johnny nog uit die voor de 235 km gaan.
Wij besluiten om rustig te starten en dit gaat bijzonder goed. De eerste klim, de cote’d’embourg, doen wij netjes met ons vijven met de handjes bovenop het stuur. Na de afdaling naar Kin krijgen wij de naar dit dorp genoemde cote. Smal, lekker lang en dus behoorlijk slopend met een stijgingspercentage van 11%. John en Renzo klimmen zoals gewoonlijk goed maar ook Piet, onze intussen 60 jarige veteraan, laat de hele dag zien nog lang niet over “de top” te zijn. In het begin houd ik Piet berg op nog redelijk bij maar naarmate de tocht vordert laat hij zien over prima klimmers benen te beschikken.
Na Regne starten wij met de “Barraque de Fraiture”. Nee geen tocht naar een plaatselijke friettent maar 15 kilometer valsplat naar het hoogstepunt van vandaag. (638 m) Bovenop op de top is de eerste controlepost en splitsen de 235 en de 170 km. Bij de rust ontmoeten wij Cora die ook de 170 km rijdt. Vanf hier is het op en neer naar de volgende klim, de Wanne. Ik herken de ingang bij het kerkje en de Wanne behoeft geen verdere toelichting. 16% en gewoon afzien. De afdaling van de Wanne is prettig waarna wij in Stavelot achter elkaar eerst de cote d’Amermont (21%) en direct hierna de cote d’haute levée (6%) voor ons kiezen krijgen. De cote d’Amermont was mij onbekend maar na gisteren zal ik hem nooit meer vergeten, wat een verschikkelijk onding. Heel stijl en behoorlijk lang. Bovenop de top wordt er netjes gewacht en intussen met zes, een gast uit Breda is aangesloten, rijden wij door naar de volgende pukkel, de cote du Maquisard (9%). In de afdaling van deze cote zien wij 2 behoorlijke valpartijen en helaas hoort dit ook bij dit soort klassiekers.
Na deze puist de stop in La Reid waar alle afstanden weer bij elkaar komen. Hierna 9 kilometer opmaat naar de La Redoute. Ik voel intussen dat de kilometers behoorlijk gaan wegen en ook rondom mij hoor ik geen sterke verhalen meer maar eerder respect voor wat nog komen gaat. De Redoute doet pijn dit jaar. Vorig jaar zag ik hem nog als uitdaging maar dit jaar als noodzakelijk kwaad. John en Renzo strijden om de overwinning die uiteindelijk nipt voor John is. Piet wordt goede derde waarna ik en daarna Joop ons gezelschap weer compleet maken. De gebruikelijke controle inclusief appeltje is onze beloning op de top.
Nog één puistje rest ons en dat is de cote du Morny bij Sprimont maar deze mag geen naam hebben. Toch laat ik John, Renzo en Piet maar even lopen omdat het daarna 25 km dalen en vlak is naar Luik. Direct na de top sluit ik aan bij een groep hardrijders en verwacht ik er zo weer bij te zitten maar de eerst genoemde drie heren zie ik niet meer terug. Met 45 per uur vlieg ik met deze groep naar Luik waar ik om half 3 ongeveer een minuutje naar de 3 heren arriveer weer een paar minuten hierna komt Joop over de meet. De traditie om de laatste 25 kilometer hard te fietsen wordt door velen uitgevoerd zodat het makkelijk is om bij een snelle groep aan te sluiten.
Wij eindigen op de bekende houten banken bij het Hotel in Luik waar het bier en cola ons weer goed smaakt.
De rit wordt nog een paar keer nagereden en iedereen heeft een voldaan en tevreden gevoel. Uit betrouwbare bron vernemen wij dat Johnny en onze voorzitter hard aan het rijden zijn en dat onze voorzitter ook maar een mens is. Toch fijn om te weten.
Volgend jaar staat deze klassieker zeker weer op mijn fietsagenda. De 235 heren??
Lars van der Beek