Mental coaching in de amateursport

Natuurlijk weet bijna iedereen dat mental coaching in de professionele sportwereld langzamerhand wel wat normaler begint te worden. We kennen allemaal wel de nodige voorbeelden. Ik noem er een paar. Feyenoord, de schaatswereld, de hockeydames, enz. Eigenlijk, net zoals het je na een flinke training laten zakken in een klikko gevuld met ijswater, is mentaal coachen sluipenderwijs gewoon ingeburgerd bij de profs. Hoe anders is het in de amateursport. Als je erover begint kijken ze je allemaal raar aan. “”Onzin… geen enkel effect… nergens voor nodig.”” Begin er maar eens over en louter hoon zal je deel worden.

En toch..

Ik zal jullie er van proberen te overtuigen dat ook en zelfs juist in de amateursportwereld mental coaching van pas kan komen. Misschien nog wel meer dan in de prof.sportwereld. Immers die profs zijn op alle facetten iedere dag met hun professie bezig maar wij doen het er maar allemaal bij. Het is eigenlijk voor ons, de amateurs en dus ook in ons fietscluppie nog veel moeilijker om naast alles wat we al moeten, ook in onze sport nog iedere week weer scherp en fris te blijven. Om om te gaan met de stress van iedere week. Met teleurstellingen, tegenslagen, reacties van de anderen, enz.
Ik zal hier met een paar voorbeelden proberen aan te geven op welke wijze deze mentale coaching ook voor ons nuttig zou kunnen zijn.
Let op, het gaat alleen maar om voorbeelden die zomaar in me op komen. Ze hebben geen rechtstreeks betrekking op wie of wat dan ook in onze fietsclub:
Stel: Je bent een klasbak die, bij wijze van spreken, al meer dan honderd keer gewonnen heeft. (een beetje overdreven, dat weet ik wel, maar het is maar een voorbeeld) Dan begin je een nieuw seizoen natuurlijk met het idee dat je er toch wel weer een aantal overwinningen bij zullen komen. Natuurlijk is de echte scherpte, door al dat winnen wel wat minder geworden, maar de klasse blijft toch,,, denk je. De eerste rit lukt het nog niet zo. Geen probleem, dat was vorig jaar ook en na 5 weken waren het er toen al vier. De tweede week… verkeerde versnelling. Geen probleem. De derde week… ja, ik ga niet alles dichtrijden voor jullie!! De vierde week…geklopt op je sterke punt …verkeerd geschakeld.

Ongemerkt is het die weken langzaam naar boven gekropen. Van de mechanische problemen naar je slechte benen en zo langzaam gluiperig verder naar boven tot…. Ja tot precies tussen je oren. Je denkt nog: Dat kan niet bij mij, tussen mijn oren zit niets, dus bij mij gebeurt dat niet. Nog zo maar een voorbeeldje: Stel je rijdt in een cluppie waar een van de leden bijna altijd wint. (Het maar een voorbeeldje hè…) Een betere motivatie kan je niet hebben om er zo hard voor te werken dat je ooit van zo iemand zal gaan winnen. En dan ineens komt zo iemand even niet meer en ben je inmiddels zo sterk geworden dat je makkelijk een aantal overwinningen pakt. Het lijkt zo mooi, maar… waar moet je nu je motivatie vandaan halen, nu je richtpunt er niet meer is. Dan is het verleidelijk om de discipline te laten zakken. Het gaat haast ongemerkt, je wint toch wel. Je hebt het gevoel dat je bijna van te voren al kan roepen dat je gaat winnen. Natuurlijk doe je dat niet, maar bij wijze van spreken.

Al snel begint hetzelfde verhaal..te laat geschakeld.. ik ga niet alles dichtrijden voor jullie..ik wou een andere helpen..enz. en in No time is het ook naar boven geschoten, precies..ja precies daar tussen je oren Natuurlijk weet iedereen dat als je diep in je ogen kijkt je de achterkant van je schedel ziet, maar toch zit het daar en stuurt het vanaf dat moment je resultaten. Stel dat je bv goed kan klimmen of goed kan sprinten of zo iets. Je zal zien dat dat rare plekkie tussen de oren er voor gaat zorgen dat je bijna zeker op die punten niet meer kan winnen. En dat, beste clubleden zijn nou juist de momenten waarop de mental coach van pas kan komen.

“Waarmee”? Denken jullie nu natuurlijk. Maar het is eigenlijk heel simpel: Natuurlijk kan hij geen wedstrijdjes voor je winnen, maar hij geeft je wat handvatten om om te gaan met teleurstellingen; om te gaan met reacties van anderen, met al die vervelende opmerkingen, zeker die van die grote plakkers die je nu steeds op het laatste moment voorbij rijden en dan nog roepen dat je dit jaar niet meer zal winnen ook!! Om gek van te worden natuurlijk. Maar ik weet zeker, na een paar gesprekjes kan je bv vol trots vertellen dat je in een wedstrijdje gewonnen hebt van een ex clublid in de strijd om de veertiende plek!!
Als het allemaal echt niet helpt dan krijg je gewoon het advies om een poosje onder de druk van al die vervelende reacties uit te gaan, eens even ergens anders te gaan fietsen en je er bij neer te leggen dat overwinningen er waarschijnlijk niet meer inzitten.

Als afsluiting zal er dan nog een gesprekje volgen waarin naar voren zal komen dat het eigenlijk helemaal niet zo belangrijk is, dat wel of niet winnen. Dat het totaal niet belangrijk is of ze je goed vinden of niet, maar dat het er eigenlijk om gaat dat ze je gewoon een aardige vent vinden waarvan ze blij zijn als je mee rijdt en waarbij het je duidelijk wordt gemaakt dat jennen en pesten nooit gebeurt bij degene die ze niet mogen, of die niet zo in de groep ligt.
En dat beste clubleden, zijn natuurlijk de belangrijkste redenen om mentale coaching in te voeren in de amateursport en dus ook in onze eigen fietsclub.
Laat ik nou, toevallig, juist mijn cursus ``Hoe wordt ik een goede mentale coach`` van het LOI met goed gevolg hebben afgerond en nog wat uren vrij hebben voor een ieder die het nodig heeft.

De tarieven zijn dezelfde als die zijn vastgesteld door de landelijke vereniging van professionele amateur mentale coaches.

Voor afspraken: zondags tussen 09.00 en 12.00 uur achterin het peloton

Jullie M.C. Richard