Limburgs Aller-Aller-Mooiste 2009
(vaak gecopieerd maar nooit geevenaard)

De laatste klassieker van ons markies seizoen vindt vandaag plaats. Hoewel de weersvoorspelling weinig goeds afgeeft zit er om 7:45 toch weer een gemotiveerde groep klaar om de limburgse heuvels te slechten. Enkele “die hards” zijn er dit keer niet bij. Jos heeft een verjaardag van zijn moeder (tsja dit is ook een reden), Rene Koole zit nog op de vrachtwagen (het lidmaatschap van de TC moet ook weer betaald kunnen worden volgend seizoen), Renzo is al weken kwijt en waarom Sjel er niet is is mij onbekend gebleven. Maar wie zijn er wel? Uiteraard onze organisator, regelaar en stuwende kracht René van Dongen himself. Rob N en Corrie, Frank en Frenk (leuk dat beide heren ook een keer meegaan), Rob Franken, uiteraard Jan Haverhoek en René Punt, John van Broekhoven en een vriend Jacco en ik. Daarnaast zijn Martha en Therése mee want die gaan een dagje shoppen in Maastricht.

Als wij om 10:15 allemaal gereed staan bij het Vóske in Berg en Terblijt na een voorspoedige reis ontbreken Jan en Rene Punt. Zij staan nog ergens in de file. Dus weet onze voorzitter nog wel een leuk rondje om even warm te rijden. Na een korte afdaling krijgen wij achtereenvolgens de Brakke berg (14%) en de Geulhemmerweg (10%). Mijn benen zijn al ontploft voordat ons ritje gaat beginnen. Uiteindelijk rijden wij dan toch weg om 10:50. Er staat veel wind en het is bewolkt  maar het is droog en uiteindelijk zullen wij de gehele dag ook geen druppel regen krijgen.

Het parcours is intussen genoegzaam bekend. Zoals René al in zijn aankondigingsmail schreef is het ongeevenaard. Wij starten met de Bemelerberg en krijgen vervolgens alle bekende kuitenbijters voor onze kiezen. René rijdt weer ouderwets sterk en neemt tussen de klimmen door al het kopwerk voor zijn rekening. Zeker gezien de harde wind knap werk. Frenk rijdt als herboren en zit continu goed vooraan in de klimmetjes, Van Jan is is bekend dat hij nog steeds met de beste mee omhoog rijdt en Rob Naaijkens die naar eigen zeggen een mindere dag heeft klimt toch ook weer makkelijk omhoog. Rob Franken rijdt sowieso een sterk seizoen en rijdt hard omhoog al komt hij ook af en toe bij de tweede groep rijden. De tweede groep vandaag bestaat uit Frank, René Punt, Corrie en Lars. De verschillen zijn niet erg groot maar toch duidelijk aanwezig. John en Jacco vormen met zijn tweeen de achterhoede al rijdt Jacco de eerste klimmetjes nog met de voorste groep mee. Overigens zijn wel alle bordjes een prooi voor John die naar eigen zeggen van zijn sponsor Rinox een hoop geld hiervoor incasseerd.

Voor de klim richting het Drielandenpunt beluiten John en Jacco de kortste route terug richting Berg en Terblijt te nemen daar zij hun klimdosis in voldoende mate hebben gehad.
Vanaf deze klim begint het serieuze werk en volgen wij de route van de Amstel Gold Race. De Gulpenerberg doet echt zeer, de IJzerbosweg is slopend maar de Fromberg rijden wij weer hard omhoog. Richting Keutenberg besluiten Frank, Corrie en René Punt de kortste weg richting eindpunt te nemen. Frank heeft last van kramp, Corrie beleefd niet haar beste dag en René Punt is altijd al een sociaal mens geweest en gaat met hen mee om de weg te wijzen.

Wij zijn nog met zes over als wij de laatste klimmetjes gaan nemen. Het lijkt het WK wel, ook zo’n afvalrace. De Keutenberg lijkt dit jaar erg lang. Want na de 22% volgt een iets vlakker stuk maar de wind staat hier vol op kop en daar veld het volledig uit elkaar ligt zit iedereen verschikkelijk af te zien. Ik sluit nu als laatste aan en ben blij mijn clubgenoten weer te zien. Volle bak rijden met zes richting Valkenburg overgens nadat wij de Dode Man maar letterlijk links hebben laten liggen. In Valkenburg besluiten wij de korste weg richting Berg en Terblijt te nemen en laten de Cauberg voor wat hij is. Iedereen vind dit een prima keuze behalve Jan die onze rit nu bombardeerd tot Limburgs veel minder mooiste! De slotklim is nu de Geulhemmerweg die wij (behalve Jan dan want die was te laat) voor de tweede keer gaan nemen. Het is volgens mij Rob Franken die op het buitenblad iedereen eraf rijdt en zich tot morele winnaar uitroept. Ik wil als minste klimmer van de zes bijblijven en dit lukt. Als een hijgend paard houd ik stand in het laatste wiel bij Frenk.

Hierna volgt de zeer verdiende beloning op het terras bij het Vóske. 114 kilometer staat er op de teller en dat is voor een najaarsritje geen slechte prestatie. Rob en Corrie gaan hierna terug naar huis. Met de rest zijn wij nog lekker gaan eten in Valkenburg bij ons vaste restaurant “La Casa”. Het eten is weer voortreffelijk en het is ook erg gezellig. Zo vinden er diepgaande gesprekken met onder andere Frenk plaats. Frenk blijkt gewoon een aardige gozer te zijn alleen komt dit er op de fiets niet altijd uit. Waar het aan ligt? Werk voor onze mental coach neem ik aan.
De terugreis voorloopt voorspoedig en om 20:30 zijn wij weer terug in Bergen. Wij kunnen terug kijken op een prima dag en ik vind het jammer dat onze eigen TC klassiekers er weer opzitten.

Volgend jaar maar weer.

Lars van der Beek