VALKUILEN VAN EN VOOR EEN MENTAL COACH
of een ultieme roep om aandacht....

OPEN BRIEF AAN HET BESTUUR VAN TC DE MARKIES

Geacht bestuur

De afgelopen jaren is het me, soms door wat listige kunstgrepen, gelukt om het tegen te houden maar helaas, dit jaar is het toch zo ver gekomen. Ergens op een wat sombere dag eind oktober van dit jaar werd ik tot mijn grote schrik gekozen tot clubkampioen. Dat het voor een deel mijn eigen schuld was zal ik zo uitleggen maar voorlopig is het zoals het is, namelijk verschrikkelijk, een ramp voor mijn hele fietscarrière. Een gevolg waar niemand aan gedacht heeft.

En ik had nog wel zoveel nieuwe plannen voor het komende nieuwe seizoen. Ik heb zelfs overwogen om wat van die nieuwe middelen te gaan gebruiken maar daar zie ik van af omdat ik de laatste paar weken van het afgelopen seizoen de resultaten daarvan in ons peloton gezien heb: woeste haargroei op plaatsen waar het voor wielrenners, ondanks helm en lange shirts, het meest te zien was. Dat is het voor mij niet waard; ik zit dan liever dan maar wat mooier op mijn fiets ipv af en toe een extra keertje aanvallen. Dus voor mij geen middelen maar ik ben bang ook geen nieuw seizoen.

Ik ben pas weer een paar weken begonnen met de wintertrainingen maar het lukt niet. Ik zit er geestelijk helemaal doorheen. Nee, niet de gewone herfstdip maar veel dieper; zelfs in mijn schuurtje op de home trainer heb ik het. Ik moet daarover eigenlijk een paar coachingsgesprekken met mezelf houden maar mijn agenda is al vol tot aanvang van het nieuwe seizoen!

“Wat is dat allemaal”, zie ik jullie denken. “Wat heeft dat allemaal met het kampioenschap te maken”?

Ik kan het bijna niet uit mijn strot krijgen maar probeer het toch maar: Het is die verdomde kampioenstrui!!! “Je moet die dragen” zeiden jullie maar hij fietst voor geen meter omdat ik alleen al door de gedachte aan dat ding helemaal in paniek raak. Dan zie ik mezelf fietsen in de groep met dat vod aan. Nooit meer een beetje anoniem en ongezien mee sluipen, nooit meer met zo weinig mogelijk inspanning tot het einde zien te komen. Je bent immers verplicht die trui ook te laten zien aan de mederijders en het publiek, dus je moet ook eens wegspringen, een keertje winnen, mee in een ontsnapping, enz.

Beste bestuursleden, heeft u daar nou geen rekening mee kunnen houden? Trouwens, het is bovendien nog levensgevaarlijk ook!! Immers, iedereen in het peloton wil natuurlijk die trui ook wel eens zien maar daarvoor moeten ze bij mij wel steeds achterom kijken!! Ongelukken, valpartijen, enz. En allemaal mijn schuld door die verdomde trui!!

Weet u wat het ergste is… het is nog gedeeltelijk mijn eigen schuld ook. Ik had helemaal niet gekozen hoeven worden en zeker niet met zo’n klein verschil. Ja, ik moet het bekend maken zodat u straks wat makkelijker een beslissing kunt nemen. Er is namelijk wat omkoping in het spel geweest. Ja, kijk in uw bestuursvergadering nu maar even om u heen geacht bestuur en kijk maar wie er nu wat rood aanloopt want er waren naast wat anderen ook leden van uw bestuur bij betrokken.

Er zijn namelijk voor de verkiezing voor het clubkampioenschap diverse personen bij mij geweest om me te zeggen dat ze op mij zouden stemmen als ze voor aanvang van het nieuwe seizoen in aanmerking zouden komen voor één of meerdere gratis mentale coachings gesprekken. Van een aantal snapte ik het wel; de resultaten waren afgelopen jaar immers goed zichtbaar. Bij de één duurde dat wat langer als bij de ander, maar toch…...het lukte bijna bij alle cliënten om in de uitslagen zichtbare resultaten te behalen. Alleen bij de aan het verschrikkelijke RS-syndroom lijdende meerijder is het me niet gelukt. U mag best weten dat ik daar toch veel inspanningen voor heb gedaan en hem zelfs één of twee keer voor me heb laten eindigen. Ook adviseerde ik hem om het van zich af te schrijven maar dat heeft ‘t ie toch wat anders opgevat dan dat het bedoeld was.

Ik snapte dus die vragen om gratis gesprekken wel maar heb daar verkeerd op gereageerd. Ik heb ze namelijk niet duidelijk genoeg gemaakt dat ik aan die omkopingspraktijken niet mee zou doen. Ik wilde ze zo voor het nieuwe seizoen niet te veel de put in helpen maar het heeft verkeerd uitgepakt; ze stemden kennelijk toch op mij in plaats van op de kandidaat die dat eigenlijk veel meer verdiende.

En nou zit ik met de gebakken peren omdat ik vanaf nu voor mijn geestelijke gesteldheid moet weigeren in die kampioenstrui te rijden. Ik zie maar één uitweg om daaruit te komen. Ik wil afstand doen van de titel Clubkampioen. Het was gewoon niet verdiend en ik was er oneerlijk aangekomen. Ik weet wel dat er in de reglementen niets staat over het verplicht dragen van die trui maar toch, ongeschreven regels zijn eigenlijk toch ook geldende regels?

Ik verzoek u dus dringend mij schriftelijk mijn clubkampioenschap te ontnemen,
zodat ik met een schone lei het komende seizoen weer wat onherkenbaar mee kan rijden bij mijn zo geliefde tourclub.

Vast erg bedankt en ik wens u allen een goede overwintering en een goede overtraining toe.

De toekomstige ex kampioen Richard

PS

Als het volgens de reglementen niet zou kunnen wil ik me, om u uit de impasse te helpen, opofferen en het komende jaar de clubritten rijden met een smal rood/wit/blauwe bandje om mijn arm met eventueel de tekst:

- Clubkampioen van tourclub de Markies uit Bergen op Zoom van het wielerseizoen 2009,
- Oprichter van het Pattexteam,
- Meester profiteur van de gatendichtrijders

En natuurlijk de namen van alle sponsors!

RS

Nawoord redactie: het schijnt dat het bestuur deze ultieme roep om aandacht misschien wel in behandeling zal nemen op de eerst komende bestuursvergadering. We wachten af!