La Marmotte, door Albert Engels en Reinier Goosens

De eerste helft van 2010 stond voor ons beiden, Albert Engels en Reinier Goosens, in het teken van voorbereiding op en het rijden van "La Marmotte".In deze bijdrage delen wij beide in onze eigen woorden, met onze eigen inspiraties en vooral onze eigen doelen onze ervaringen met de lezers van deze site en in het bijzonder de leden van TC de Markies.

Hoewel wij uiteindelijk samen de reis naar de Franse Alpen ondernamen is er tot 3 weken vooraf nooit sprake geweest van een gezamenlijke voorbereiding. Hoe Albert dit heeft gedaan lees je hieronder, zelf heb ik vanaf januari mijn conditie op het gewenste peil trachten te brengen. De inspiratie lag voor mij in het bereiken van de 50-jarige leeftijd, ter gelegenheid van die verjaardag in 2009 kreeg ik van mijn gezin een kado waarop ik eigenlijk ook wel op gehoopt had maar waarover ik nog niet gesproken namelijk de wens om in 2010 een grote sportieve uitdaging aan te gaan en dan in het bijzonder een uitdaging in het hooggebergte. Ooit had ik in 1999, toen ter gelegenheid van mijn 40e verjaardag, al eens de Marmotte gereden maar was toen door een volledig gebrek aan ervaring in het hooggebergte en een goede voorbereiding in tijd niet verder gekomen dan 12 uur en 17 minuten. Overigens heb ik die tocht toen wel uitgereden zonder het idee het einde niet te kunnen halen. Enkele jaren later bleef een nieuwe poging de Marmotte te rijden achterwege omdat ik de nacht tevoren werd "getroffen" door een fikse maagdarmstoornis. Eigenlijk had ik de laatste jaren voor mezelf min of meer besloten nooit meer de Marmotte als cyclosportieve te rijden gezien de jaarlijkse verhalen over de organisatie en vooral de ernstige, soms dodelijke, valpartijen. Denk hierbij nog eens aan de pech die Hylke Sibtsen in 2009 had!
Na vorig jaar augustus duurde het dan ook nog een aantal maanden vooraleer mijn besluit genomen was. Het zou dan toch "La Marmotte" worden. Andere opties die ik in gedachten heb overwogen waren de Dolomieten Marathon of de Mont Ventoux. Maar ik ben nou eenmaal niet van het grote "onbekende" en zo besloot ik in januari wat het zou gaan worden. Ook de voorbereiding had ik al vrij vroeg in het jaar voor mezelf op een rijtje.

Toch was er eerst nog wel een kink in de kabel want de organisatie had, naar ik begrijp niet geheel vrijwillig, besloten het aantal deelnemers te gaan beperken en zo kwam ik tot de conclusie dat aanmelden op het moment dat ik dat wilde niet meer mogelijk was, terwijl ik daags tevoren, toen Perry Heemskerk me daar al op wees, nog had geroepen dat dit juist nog wel mogelijk was! Niet dus. Balen en wat nu? Ik zou dan maar zelf een week naar de Franse Alpen gaan en op een of andere manier zelf het volledige parcours gaan rijden. Het ging me namelijk vooral toch weer om de prestatie, beter gezegd nog wilde ik weten hoever ik me ten opzichte van 1999 nog kon verbeteren. Dat ik harder fiets dan toen wist ik wel maar inmiddels is het ook wel 11 jaar later.....

Zo had ik voor mezelf al snel een accomodatie geregeld in l 'Alpe d'Huez en tot mijn grote vreugde kreeg ik al snel via Marjolein van Alpedhuezfietsreizen, inderdaad, dezelfde organisatie waarvoor Hylke Sibtsen van mei tot en met 3 juli meehielp bij het begeleiden van wielertoeristen, alsnog een startbewijs met nummer 4157! Marjolein, als je het leest, ik heb je bij het afhalen van de startnummers al BEDANKT maar bij deze nogmaals!

En nu de grote verhalen!

De Marmotte 2010 van Albert Engels

Dit jaar staat voor mij in het teken van de Marmotte. Het is een eendaagse in de Franse Alpen met elk jaar ongeveer 7.000 – 8.000 deelnemers uit alle delen van de wereld.De lengte van 174km valt op zich wel mee, maar het zijn juist de 5.000 hoogtemeters, die het tot een begrip maken. Er hoeven ‘slechts’ 4 bergen te worden beklommen, maar dan wel 3  van buitencategorie en een 1e categorie. Je krijgt nl. de Col du Glandon (1912m), de Col de Telegraphe (1576m),  de Col du Galibier (2645m) en als toetje l’Alpe d’Huez (1860m).

De voorbereidingen.
Dat vraagt een intensieve voorbereiding en gelukkig heb ik hier ervaren medestanders gevonden in Ludo Vriens en Kees Simonis. Ludo heeft vorig jaar de Marmotte gereden en ik maak dankbaar gebruik van zijn ervaringen en tips. In de winter elke week spinnen om het gevoel met de fiets een beetje op peil te houden. Ik stond te trappelen om te starten aan het buitenseizoen, maar moedertje natuur werkte in maart en april slecht mee. Ik meldde mij ook aan bij TC de Markies om extra hardheid op te doen en ik kon met hen mee naar de Ardennen om mezelf te testen. Als voorbereidingen hebben Kees, Ludo en fietsvrienden uit Tilburg diverse oefeningen gedaan in de Ardennen met als scherprechters de Waalse Pijl (= heel koud) en Luik Bastenaken Luik (=heel lang, maar mooi). Ik had zeker niet de km gefietst, die ik eigenlijk voor ogen had en daarom vroeg ik mij af of ik er wel klaar voor was. Deze vraag zou pas worden beantwoord op zaterdag 3 juli van de Marmotte.

Weekje Bourg d’Oisans  
Kees Simonis had een huisje voor een week geregeld voor 8 fietsers in Bourg d’Oisans aan de voet van de l’Alpe, wat een perfecte uitvalsbasis is voor mooie tochten. Reinier Goosens  van TC de Markies bleek ook de Marmotte te doen en had een onderkomen geregeld in l’Alpe d’Huez. Met hem zijn Ludo, Kees de zondag 27 juni vertrokken naar de Franse Alpen. Na een voorspoedige reis kwamen we aan in Bourg d’Oisans, waar we een ruime bovenverdieping hadden met alles erop en aan. De Tilburgse fietsvrienden kwamen ook en helaas moesten 2 van hen op het allerlaatst door omstandigheden afhaken. Deze week zou zich kenmerken door lekker klimmen, schitterend weer, veel pasta op het terras en WK voetbal met Nederland in een hoofdrol. Als dat geen Zwitserleven gevoel geeft… De eerste dag langs de flanken van l’Alpe d’Huez geklommen, waar we honderden meters steil naar beneden konden kijken. Bijtanken op een terras was regelmatig nodig bij een temperatuur van ruim 30°C. Reinier had ook meegefietst en had de moed om ook nog eens als afsluiting helemaal in zijn uppie de l’Alpe op te fietsen naar zijn appartement. De bikkel.. ’s Avonds heerlijk gegeten in de tuin onder het genot van wijn of bier om het vochtverlies aan te vullen. De dagen erna stonden ook in het teken van diverse voorberei-dingstochten en de ene keer was het pittiger dan de andere, maar altijd met schitterend weer. Donderdagmiddag gingen we de inschrijvingen afhalen voor de Marmotte, waar we ook zo’n enkelbandje kregen voor de tijdsregistratie. De organisatie had besloten de afdaling van de Glandon niet mee te nemen qua tijdsregistratie vanwege een zwaar ongeval vorig jaar. Wat voor effect dit zou hebben op de uiteindelijke tijden voor brons, zilver en goud werd echter niet gegeven. Daarover later meer. Vrijdag was een luierdag en werden de fietsen nog eens goed nagekeken door dankbaar gebruik te maken van de uitgebreide toolkit van Ludo. Alle gelletjes, powerbars, bananen, isostar werden apart gelegd voor D-day. We waren er klaar voor, toch..?

Dag 5 is een rustdag die ik doorbreng met een bezoek aan de "fietsmarkt" op het plein voor het Palais du Sport te l'Alpe d'Huez. Hier zal een dag later ook de Marmotte finishen. Ik schaf me er nog een fraaie bolletjestrui aan maar niet heus want het zijn geen rode bollen maar rode marmotten! Ik besluit deze trui de volgende dag dan ook te dragen al was het ook maar omdat de trui van voren geheel open kan! Met ook nog een marmotten-bandana is het helemaal af. Verder breng ik de dag door met onder andere driemaal een bord pasta en dat komt me nog steeds niet de nek uit. Ik leg alles klaar voor de volgende dag en ga op tijd slapen.

Dag 6, dé dag van de Marmotte. Kort na 5 uur sta ik op, Hermi, Jan en Carlo zijn al volop in de weer met hun ontbijt en andere voorbereidingen. Ik realiseer me dat mijn wekker niet is afgegaan maar gelukkig is er nog tijd genoeg. Jan en Carlo starten in de 2e groep en dalen voor zessen al af naar beneden, naar de start in Bourg d'Oisans. Kort na zessen dalen \hermi en ik ook af. Ik heb nog wel m'n armstukken en zweetshirt aangedaan maar de armstukken gaan voor de start al uit. We staan in het startvak voor de nummers vanaf 4001 wat betekent dat we om 7:50 uur losmogen. We staan er al rond de klok van zeven maar het gaat allemaal toch wel erg vlot. Rondom ons heen hoor je allerlei talen: nederlands, frans, deens, italiaans, spaans, engels. Ook ontwaar ik een liefhebber die zich bij voorbaat al ziek voelt en, is het van de spanning, zijn maaginhoud uitstort in de berm. Dan kunnen we oprijden naar de start op het marktje van Bourg d'Oisans. Er staat een plaatselijke harmonie wat deuntjes te spelen en het is er allemaal erg gemoedelijk. Om 7:50 gaan we onder luid applaus van start voor datgene waar het ons allemaal omgaat: La Marmotte!

Diverse beelden van de start? Klik hier voor een sfeerimpressie, kies Bourg d'Oisans

Hoewel ik me niet wil forceren probeer ik toch aan te sluiten in een goed tempo om snel aan de voet van de Glandon te geraken. Mijn doel van de dag is om toch een poging doen zilver te behalen en daarvoor moet ik binnen de 10½ uur finishen. Dat betekent gemiddeld 16,9/uur. Ook weet ik dat ik voor goud 18,2/uur moet rijden maar gezien de ervaringen met de hitte de dagen ervoor zet ik dat maar uit m'n hoofd. De beklimming van de Glandon gaat redelijk goed en ik bereik de top na 2 uur en 5 minuten. Naar verwachting is het er erg druk en bovendien probeert een engelsman ook nog eens met een asociaal grote auto ook de top te bereiken tussen alle renners in. Ik kijk hem met een donkere blik in zijn gezicht aan, ben daarin zeker niet de enige en vraag hem to get out of here. Ook een onmogelijke want de man kan er echt geen kant meer op...... Op de top rijden we over een mat. De afdaling is er gevaarlijk en op verzoek van de autoriteiten is de afdaling dan ook geneutraliseerd. Dat is trouwens niet te merken aan sommige dalers want regelmatig snellen renners me links en rechts voorbij zonder dat ze de situatie goed kunnen inschatten op de weg voor hen. En dat terwijl ik zelf ook niet echt langzaam aan het dalen ben.... Aan het eind van de afdaling rijden we opnieuw over een mat zodat men weet welke tijd op je totale tijd in mindering moet worden gebracht. Het is me nog steeds niet duidelijk hoe dit nou gegaan is.

De route leidt nu via St. Jean de Maurienne en St. Michel de Maurienne naar de voet van de Col deTelegraph. Het is inmiddels allang gloeiend heet en al tijdens de beklimming van de Glandon vrees ik voor de rest van de dag hoe ik hierop ga reageren. Ben ik goed in staat om te eten en vooral te drinken? Aan de voet van de Telegraph heb ik nog maar 1 liter op maar voel ik me verder prima. Ik trek mijn zweetshirt uit en stop dat tussen de bretels van mijn koersbroek bij m'n armstukken. Op de telegraph wordt het alsmaar warmer. Halverwege haal ik Koert Bastianen bij die met z'n mij bekende zware verzet omhoog rijdt. Op iets van 2 kilometer onder de top ontwaar ik een shirt van TC de Markies! Weliswaar een oud shirt maar duidelijk Markies. Ik vraag me af wie dat kan zijn maar tegelijkertijd als ik de fiets herken realiseer ik me dat het niemand anders dan Paul Dingemans kan zijn. Die wilde met zijn broers namelijk ook de Marmotte rijden maar was net als ik te laat met aanmelden. Ik denk er op dat moment nog niet verder bij na maar later realiseer ik me dat het wel vreemd is dat ik hem daar inhaal. Hij is dus in elk geval voor me gestart en navraag bij Paul als we weer terug zijn in Bergen op Zoom leert me dat Paul alsnog een startbewijs heeft verkregen en zelfs in de eerste groep na de wedstrijdrijders van start is kunnen gaan! Paul is getooid met een oranje bandana en lijkt het daar toch wel zwaar te hebben. Maar niets is wat het lijkt want Paul blijkt later de Marmotte gewoon op tijd te hebben uitgereden!

Op de top van de Telegraph, ik meen na 4 uur en 15 minuten, tank ik even fris water en daal af naar Valloire. Ik merk hier serieus dat het drinken van sportdrank in wat voor mengsel dan ook in warme omstandigheden een probleem voor me is want het staat me echt tegen. Zoals gebruikelijk krijg ik zin in een koude cola en die neem ik dan ook bij een gelegenheid in Valloire. Terwijl ik van mijn cola zit te genieten zie ik Albert voorbijschieten. Ik neem geen poging zijn aandacht te trekken want hij rijdt zichtbaar een goed tempo! Het deel van de Marmotte wat dan volgt is de eerste van de 2 moeilijke gedeelten die ik onderga.

Even pauzeren voor wat beelden? Klik hier voor een sfeerimpressie, kies depart Valloire

Vanaf Valloire begint meteen het eerste deel van de beklimming van de Galibier die je grofweg in tweeën kunt delen: het stuk voor en na "Plan Lachat". Kruipend bereik ik Plan Lachat en opnieuw stap ik af voor een heerlijk koude cola. Daar is op gerekend want in de "herberg" heeft men een enorme voorraad frisdrank ingeslagen en in het bijzonder flesjes cola van 33 cl. Voor mij verdienen de mensen een "Brevette d'Or"! Terwijl ik mijn cola drink zie ik Koert Bastianen voorbijrijden en moedig hem aan voor het 2e deel van de klim. Nadat ik hem het eerste steile deel van de Galibier heb zien oprijden (en ogenschijnlijk nog steeds met een zwaar verzet) stap ik zelf ook weer op.

Intussen is de lucht dichtgetrokken en dreigt er een forse regen- of onweersbui. Mij komt dat niet slecht uit want meteen valt de hitte een beetje van me af en voel ik me gaandeweg de beklimming wat beter. Op mijn fietscomputer zie ik de temperatuur dalen naar 16 graden. Toch kan ik de verleiding niet weerstaan om tijdens de beklimming te stoppen bij een of andere "schapenscheerder" die vandaag ook een flinke voorraad frisdrank heeft ingeslagen en daar ongetwijfeld goed aan verdient. Een paar kilometer onder de top rijdt ik tussen de sneeuw en door plassen smeltwater. Op iets van een kilometer ontwaar ik een groepje nederlandse dames in de bekende/beruchte Bavaria-jurkskes. Ik doe maar net of ze mij toejuichen, tegen beter weten in. In redelijke doen bereik ik de top en laat me daar als vele anderen door een andere liefhebber fotograferen. Heel even geniet ik van het uitzicht en daal dan snel af.

Korte impressie Galibier: Klik hier voor een sfeerimpressie, kies samedi 3 julliet Galibier

Prachtige afdaling blijft het, de snelheid wordt een beetje geremd door de stevige wind die op kop blaast. Op de "top" van de Lautaret nuttig ik nog een laatste cola voordat ik de rit voorzet en ik voel me inmiddels een stuk beter dan voor de beklimming van de Galibier. De top van de Lautaret stelt in de Marmotte niets voor want die is onderdeel van de afdaling richting La Grave. Vanaf de Lautaret bestaat de afdaling wel uit een fraaie brede en overzichtelijke weg. Halverwege de afdaling pik ik aan bij 2 nog jonge deelnemers en naar ik meen te horen ook Nederlanders. We houden de gehele afdaling zo'n beetje hetzelfde tempo aan en gaan kop-over-kop naar beneden. Aan het eind van de afdaling is het weer even oppassen omdat we dan 1 langere en1 kortere maar even donkere tunnel door moeten. Later hoor ik van de anderen dat ze daar iemand stevig tegen het asfalt hebben zien gaan maar gelukkig neem ik deze hindernis zonder problemen. Ze flitsen we door La Grave waar het op straat erg druk is maar gelukkig zijn we "echte toerfietsers" en weten we snel La Grave achter ons te laten.

We snellen verder richting Le Frenay over de D1091. De snelheid ligt zo rond de 40 gemiddeld ook al zitten er inmiddels weer stukjes vals plat in het parcours. Met name op die stukjes rijdt ik als vanzelf voorop van een groepje waarin buiten de 2 jongens waarmee ik kort tevoren de afdaling reed nog een 4 of 5 renners hebben aangesloten. In elk geval 1 engelstalige want die roep me verwijtend toe als ik in een poging mijn bidon over m'n hoofd te kletsen dat ik wat druppels over hem heb uitgesprenkeld..... Maar net zo als ik dat altijd doe bied ik mijn nederige excuses aan voor deze misser voordat ik hem op de kant zet. Inmiddels passeren we het stuwmeer, de "Barrage du Cahmbon". Kenners weten dat je dan rechtsaf kunt om Les Deux Alpes op te rijden. Daar gaat het weer even flink omhoog maar gelukkig niet al te lang zodat ik gewoon op het buitenblad kan blijven doordraaien. Vervolgens duiken we weer een volgende tunnel in en rijden we naar Le Frenay. De 2 jongens uit Nederland blijken ook via Alpedehuezfietsreizen deel te nemen want zij stoppen bij de door deze organisatie ingerichte verzorgingspost als we net op weg zijn naar Bourg d'Oisans. We groeten en bedanken elkaar en zo ga ik op weg naar de laatste uitdaging, de slot-beklimming van l'Alpe d'Huez. Op weg hierheen passeer ik opnieuw Koert Bastianen bij wie 't beste er toch wel af lijkt te zijn. Aan de voet van l'Alpe d'Huez vul ik nog eenmaal mijn bidons met slechts water, in 1 ervan mik ik de inhoud van een flaconnetje "finale"-gel. Wel even nadenken dat ik die opdrink en niet over m'n kop uitstort....

Finishbeelden l'Alpe d'Huez: Klik hier voor een sfeerimpressie, kies samedi 3 jullet l'Alpe d'Huez

Voor mijn gevoel redelijk fris start ik aan de "oprit" naar bocht 21. Maar al snel voel ik me genoodzaakt terug te vallen naar een snelheid varierend tussen de 7 en de 11 km/uur. Al snel zie ik Koert Bastianen in de berm zitten en hij wekt de indruk de laatste beklimming niet te gaan halen en een paar uur later wordt dat inderdaad bevestigd. Jammer. Al verder klimmend ben ik vooral met mezelf bezig en meer nog met de enorme hitte die het na alle eerdere inspanningen nu wel erg lastig maakt. De hitte straalt me van alle kanten tegemoet, van boven, van onderen van het asfalt en van opzij vanaf de rotswand. Halverwege staat er bij een "waterverzorgingspost", bemand door mensen van het Franse Leger (of wellicht het vreemdelingenlegioen) een vriendelijke man met een tuinslang de deelnemers te besprenkelen met heerlijk fris water. Wat een genoegen is dat! Ik rijd speciaal, encore encore, nog een rondje terug! Het water druipt langs alle kanten van lijf en fiets maar wat een genot! En zo bereik ik na iets van een uur en drie kwartier l'Alpe d'Huez! De aanmoedigingen sporen me aan om er toch wat meer gang in te zetten en zo kan ik de laatste kilometer nog iets wat lijkt op een eindsprint trekken.

Hoewel het "mobiele beelden" zijn wil ik ze echter de liefhebbers toch niet onthouden!

Na 10:56 minuten rijd ik over de finishmat. Even ben ik teleurgesteld omdat deze tijd naar mijn idee onvoldoende is voor zilver maar als ik even later mijn kaderplaatje inlever en mijn "deelname-brevet" wordt uitgeprint blijkt dat ik met deze tijd toch een "Brevette d'Argent" heb behaald! Ondertussen voelde ik me na de finish niet echt lekker en al helemaal niet na het drinken van een lauw, bijna warm, blikje cola. Ik ben net op tijd bij een openbaar toilet en laat daar de cola weer achter.....

Finishbeelden l'Alpe d'Huez voor liefhebbers met veel geduld: Klik hier voor een sfeerimpressie, kies Arrivée l'Alpe d'Huez

Per SMS bereiken me na een eerste berichtje van mijn kant al de nodige felicitaties van vrouw en kinderen, familie, meelevende clubleden en collega's! Ik loop nog een tijdje rond over de finisch-lokatie en zie daar dat Bert Dekker niet voor de 5e maal de Marmotte bij de wedstrijdrijders weet te winnen maar is afgetroeft door Michel Snel, naar blijkt ook een nederlander met de franse nationaliteit of licentie. Ik neem hun tijden voor kennisgeving aan maar ben vooral toch trots op de eigen prestatie gezien de omstandigheden. Met een graadje of 10 minder zou het me wellicht nog beter zijn afgegaan maar zo ik er dan, en nu ik dit schrijf nog steeds, over denk geloof ik niet dat ik ooit nog een poging ga wagen om m'n tijd te verbeteren. Terug in het appartement blijken medewewoners Carlo Kop en Jan Poelman in mijn ogen een voortreffelijke tijd te hebben gereden, Carlo 6'47'', Jan 6'59'' en Hermi, hoewel we enigzins bezorgd lang op hem moesten wachten was binnen na 12'13''.

Na nog wat te hebben "geëvalueerd" en te hebben bijgedronken ben ik die avond rond tienen naar bed gegaan. De andere ochtend voelde ik me toch redelijk hersteld en zelfs geen last van stramme/dikke benen. Om een uur of acht vertrokken we uit het appartement met uitzondering van Carlo, die zou die ochtend de tijdrit op l'Alpe d'Huez rijden. Nadat ik de auto had ingeladen vertrok ik ook om rond negen uur Kees, Ludo en Albert op te pikken en de thuisreis te aanvaarden. Een ervaring, een herinnering aan een mooie maar warme week, rijker!

Reinier Goosens